ยามสาย ขงเบ้งลืมตาตื่นขึ้นมา อย่างแรกที่เขาทำคือหันไปมองคนข้างตัว เย่อิงยังหลับตาพริ้มสนิทในห้วงนิทรา เขาค่อยขยับตัวอย่างแผ่วเบาระมัดระวังมิให้เย่อิงรู้สึกตัว ขณะกำลังลุกขึ้นนั้น เส้นผมยาวสลวยของขงเบ้งเผอิญไปพันเกี่ยวเส้นผมหยิกยาวของภรรยา บังเกิดแรงกระตุกจนเย่อิงสะดุ้งตื่น
เย่อิงรีบผลุดลุกขึ้นนั่ง ดวงตากลมโตกะพริบปริบๆ อย่างงุนงง
“ขออภัย ข้ามิได้ตั้งใจปลุกเจ้า นอนต่อเถิด” ขงเบ้งพยายามแกะเส้นผมที่เกี่ยวพันกันออก
“มิ.. มิเป็นไรเจ้าค่ะ ข้าตื่นพอดี” ไม่รู้ทำไม นี่เป็นหนสองที่นางเห็นสามีในชุดนอนยามตื่น หากนางรู้สึกระทึกใจกว่าหนแรก
ภรรยาผู้เขินอายนั่งนิ่งรอสามีแกะเส้นผมที่เกี่ยวพันออกจนเรียบร้อย นางแอบมองเขาลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า มิใช่เพียงแค่รูปกายภายนอก ท่วงท่ายามเคลื่อนไหวยังงดงามไร้ที่ติ บุรุษผู้นี้คือสามีของนางจริงหรือ ถึงจะย้ายมาอาศัยร่วมชายคาเดียวกัน เย่อิงยังมิอยากเชื่อว่านางได้แต่งเข้าเ
