"Biraz daha iyi misin anne?"
Özlem teyzenin kolonyayla bileğini ovarken endişeli bakışlarımı yüzüne çevirdim. Yüzü bembeyaz olmuştu kadının. Tabii ki yine Sevgi'nin patavatsızlığı tutmuş, bir anda her şeyi söylemesi ile bayılıvermişti.
"İyi değilim! Nasıl iyi olayım oğlum! Allah aşkına ne demek patronlarınıza aşıksınız?! Ne demek oluyor bu?! Birbirinizi sevin diye baskı yapamayız belki ama dünyada başka insan mı kalmadı çocuklar?!"
Çınar gergin bir nefes alıp alnını kaşıdı. Bu hareketini biliyordum. Sinirlenmişti. İçten içe annesinin kalbini kırmak istemiyor ve alnını kaşıyarak kendini yatıştırmak için çabalıyordu.
"Anne bunu sonra konuşalım olur mu? Daha sonra ikimiz oturur, konuşuruz."
Özlem teyze ile göz göze geldiğimde ellerimin arasındaki bileğini sertçe çekti ve kaşlarını çattı.
