"Anne."
Korkuyla fısıltım annemin bize doğru gelmesiyle sadece sesimde kalmadı. Tüm bedenim korkuyla kaplanırken kızgın bakışlarından kaçtı gözlerim. Gözlerimi kapatsam saklanabilir ya da yok olabilir miydim? Saklanmak, ondan kaçmak istiyordum ama kaçacak yerim yoktu.
Zahir'e sığınabilirdim fakat o beni saklayamazdı. O beni korurdu. Ancak karşımda duran kadın kötü bir insan değildi. Sadece annemdi.
Bir yandan defalarca kavga ettiğim, kalbimi acımasızca ezen, kırıklıklarla dolduran, diğer yandan defalarca affettiğim, bir sarılışıyla ezilen kalbimi unutturan, kırıklarımı tamir eden annemdi. O benim hem gülüm hem de dikenimdi. Annemdi işte. Her anne gibi bir şekilde anneydi.
"Ne yapıyorsun sen?!"
Sinir ve şaşkınlık karışımı sesi boş otoparkta yankılandı. Sesli bir şekilde yutkundum. G
