Sabah, konağın avlusuna yumuşak bir ışıkla indi. Güneş henüz tepedeki yerini almamıştı; duvarların taşları açık renge dönmüş, servi ağaçlarının gölgeleri yer yer avluya düşmüştü. İçeride, mutfaktan yükselen sesler evin uyanmaya başladığını haber veriyordu. Tencerelerin kapağı, tabakların dizilişi, birinin su ısıtıcısını açması… Hepsi birbirine karışmış, tanıdık bir sabah uğultusu oluşturmuştu. Artık her şey normale dönmüştü. Sabah Tıpkı eski sabahlar gibiydi..
Berfin, Asaf’ın kolunun altında uyandı. Gözlerini açtığında ilk fark ettiği şey, odanın içine süzülen ışık oldu. Perdenin aralığından sızan güneş, duvarın bir köşesinde ince bir çizgi bırakmıştı. Bir an hareketsiz kaldı. Dün geceyle bugünün arasındaki o kısa boşlukta, her şey yerli yerindeydi. Asaf hâlâ yanındaydı. Nefesi düzenliyd
