Asaf derin bir nefes aldı. Göğsü sanki daralıyordu. O ana kadar defalarca kafasında kurduğu, kelimelerini seçip durduğu o konuşma şimdi dilinin ucundaydı ama yine de zordu. Bunu anlatmak Asaf için de ağırdı.. Çünkü anlatacağı şey sadece bir gerçeği değil, Berfin’in çocukluğunu, yasını, inandığı dünyayı kökünden sarsacaktı. Bunu bilmek onu derinden üzüyordu..
Berfin koltuğun ucunda oturuyordu. Dizlerini kendine çekmiş, kollarıyla sarmıştı. Gözleri Asaf’ta değildi; boşluğa bakıyordu. Ama kulakları açıktı. Nefesi düzensizdi. Belli ki dinlemeye kendini zorla hazırlıyordu. Asla hazır değildi. Ama her şeyi öğrenmese Asaf'a daha çok yüklenecekti. Bunu istemiyordu. Bu yüzden dinlemeye ne kadar hazır değilse de kendini zorluyordu..
“Asaf…” dedi sonunda, sesi çok kısık çıktı. “Ne olur… artık eği
