Asaf Berfin’i kollarının arasına aldığında, Berfin’in bedeni bir anlık tereddütten sonra tamamen ona teslim oldu. Sanki günlerdir ayakta durmasını sağlayan son güç de o sarılışla birlikte çözülmüş, dizleri titremişti. Asaf bunu hissettiği an, onu biraz daha sıkı sardı.
“Gel güzelim…” dedi yumuşak ama kararlı bir sesle.
“Yatağa götüreyim seni. Dinlen ayakta durma..”
Berfin itiraz etmedi.
Asaf onu kucağına aldı. Hafifti Berfin… olması gerekenden daha hafif. Bu Asaf’ın canını acıttı. Sanki iki günde erimişti.. Bir kadının bu kadar sessizleşmesi, bu kadar hafiflemesi… yaşadıklarının ağırlığını gösterirdi.
Yatağa geldiğinde Berfin’i usulca yatırdı. Sanki camdan yapılmış gibi dikkatliydi. Üzerini düzeltti. Yastığını ayarladı. Sonra yanına uzandı.
Ama yatmak yetmedi.
Asaf onu tekrar kolla
