"What?" Taas kilay kong tanong nung nakatitig lang siya sa akin habang inaaliw ko si Ethan sa mga bisig.
"Nothing, I am just enjoying the view Vain." He just staring towards us for a moment. Nakakapaso ang tingin niya sa amin ng anak ko.
"I never thought, you'll be great as this. I never thought you will love baby." Parang hindi niya makapaniwalang wari habang nasa amin pa rin ang mata niya. Para siyang mabubulag kung maaalis ang tingin niya sa amin.
"Of course, I love my own baby... Xylan. Anak ko siya. Dugo't laman ko kaya dapat lang na mahalin ko." I rolled my eyes towards him when I saw him smile in awe. Hindi ko alam kung dahil ba iyon sa sinabi ko o dahil sa mukha ko.
He just spends his time leaning on the table while gaze are directed to me. I never thought he would be weird
