@วันต่อมา
เช้าวันรุ่งขึ้น ณ แผนกศัลยกรรมกระดูก บรรยากาศรอบตัวของ หมอศรันย์ ดูเปลี่ยนไปจนพยาบาลหน้าเคาน์เตอร์แอบซุบซิบ ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมเย็นชาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก บัดนี้กลับมีรอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่ที่มุมปาก ดวงตาคมกริบทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเลื่อนลอย
ในหัวของเขาตอนนี้มีเพียงภาพเหตุการณ์เมื่อคืน... เสียงครางแผ่วเบาที่เรียกชื่อเขาอย่างโหยหา ร่างกายที่สั่นสะท้านภายใต้การควบคุมของเขา และกลิ่นกายสาวที่ยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก
เขายิ้ม... เมื่อนึกถึงตอนที่พระพายอ่อนระทวยและซบลงกับอกเขาอย่างหมดแรง
"อารมณ์ดีจังนะมึง เมื่อคืนไปเจอดีอะไรมาหรือไง?"
หมอภีมเดินเข้ามาทักทายพร้อมกับกาแฟสองแก้ว เขาหย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามเพื่อนรัก
"เห็นหน้ามึงยิ้มแบบนี้ กูละขนลุกว่ะ"
ศรันย์หุบยิ้มทันที เขากลับมาปั้นหน้าตึงตามเดิม
"เปล่า... ก็แค่เรื่องไร้สาระ"
"เออ เรื่องไร้สาระของมึงเนี่ย... เกี่ยวกับน้อ
