@เวลาต่อมา
ภายในห้องผ่าตัดที่หนาวเย็น กลิ่นยาฆ่าเชื้อและเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังประสานกันเป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจ หมอศรันย์ ยืนอยู่หน้าเตียงผ่าตัดในชุดสีเขียวมิดชิด มือที่เคยนิ่งสงบดุจหินสลักบัดนี้สั่นเทาอยู่ภายใต้ถุงมือยางจนเขาต้องขบกรามแน่นเพื่อสะกดอารมณ์
บนเตียงนั้นคือร่างของ พระพาย ที่ถูกปกคลุมด้วยผ้าคลุมผ่าตัด เหลือเพียงพื้นที่บริเวณสะโพกและขาที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส แสงไฟฮาโลเจนดวงใหญ่สาดส่องลงมาให้เห็นร่องรอยความเสียหายของร่างกายที่เขาเคยหลงใหลและทำลาย
"หมอศรันย์ครับ... ความดันคนไข้เริ่มตกครับ" เสียงวิสัญญีแพทย์เตือน
"เตรียมเลือดเพิ่ม! ผมกำลังจะเข้าหาจุดที่เส้นเลือดแตก"
ศรันย์สั่งเสียงพร่าเขาหลับตาลงวินาทีหนึ่ง ภาพที่เธอบอกว่า 'งั้นพายตายให้ก็ได้' แล่นเข้ามาในหัวจนเขาแทบกระอัก เข้าได้แต่คิดในใจ
"ไม่ได้... เธอจะตายไม่ได้ พาย พี่ไม่ยอม"
เขาเริ่มลงมีดด้วยความระมัดระวังขั้นสูง
