@สัปดาห์ต่อมา
หนึ่งสัปดาห์หลังจากนั้นศรันย์พยายามกลับมาเป็น "หมอ" ที่ดีที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ เขาจัดการโกนหนวดเครา กลับมาสวมเสื้อกาวน์ที่สะอาดสะอ้าน แต่ดวงตาที่เคยคมปราบกลับหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด เขาใช้สิทธิ์การเป็นศัลยแพทย์เจ้าของไข้และผู้เชี่ยวชาญด้านกระดูกเข้ามาดูแลพระพายด้วยตัวเองทุกเช้าและเย็ณ
@ณ ห้องพักฟื้น
ศรันย์ประคองขาของพระพายอย่างเบามือที่สุด ราวกับเธอทำมาจากแก้วบางๆ ที่พร้อมจะแตกสลาย เขาค่อยๆ ขยับข้อเท้าของเธอเพื่อทำกายภาพบำบัดตามโปรแกรม
"พาย... เจ็บไหมครับ? ถ้าเจ็บให้บอกพี่นะ พี่จะได้เบามือลง" ศรันย์เอ่ยถามด้วยเสียงที่อ่อนโยนที่สุด
พระพายยังคงทำเพียงแค่นั่งนิ่ง สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่มีการตอบสนอง ไม่มีการมองหน้า ราวกับว่าคนที่กำลังจับขาเธออยู่เป็นเพียงอากาศธาตุ
"วันนี้แผลที่ขาดีขึ้นมากแล้วนะครับ อีกไม่กี่วันถ้าผลตรวจเลือดปกติ พี่จะเริ่มให้พายลองหัดใช้ไม้ค้ำ
