"กรี้ดด"
"โคร่มมม!!!"
แรงปะทะดังสนั่นยังคงก้องอยู่ในหูของศรันย์ ร่างของพระพายกระเด็นไปตามแรงกระแทกก่อนจะตกลงสู่พื้นถนนราวกับตุ๊กตาที่ถูกทิ้งขว้าง หมอหนุ่มที่เคยเยือกเย็นที่สุดยืนนิ่งค้างไปหลายวินาที ลมหายใจเขาขาดช่วงไปชั่วขณะ ก่อนที่ความหวาดกลัวจะสั่งให้ขาสองข้างพุ่งออกไปหาคนบนพื้น
"พาย... พาย!"
เขาทรุดตัวลงประคองร่างที่โชกไปด้วยเลือดขึ้นมาแนบอก ใบหน้าที่เคยดื้อรั้นบัดนี้ขาวซีดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งการตอบสนอง แผลแตกที่ศีรษะมีเลือดไหลอาบ แต่สิ่งที่ทำให้ศรันย์หัวใจหยุดเต้นและชาวาไปทั้งตัวคือ 'เลือดสีแดงสด' ที่ค่อยๆ ไหลซึมผ่านกางเกงผ้าเนื้อบางตรงหว่างขาของเธอออกมาจนนองพื้นถนน
"ไม่... ไม่จริง... พาย ตื่นสิพาย!"
เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือมือที่เคยนิ่งสนิทเวลาถือมีดผ่าตัดกลับสั่นระริกจนควบคุมไม่ได้
"ใครก็ได้! โทรตามรถพยาบาลที!! ใครก็ได้ช่วยเมียผมด้วย! อึก อึก"
"พาย..อย่าเป็นอะไรนะพาย พี่ข
