@วันต่อมา
เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศในห้องพักฟื้นวีไอพีดูจะคึกคักเป็นพิเศษ แต่กลับเป็นความคึกคักที่ทำให้คนที่แอบยืนมองผ่านช่องกระจกประตูอย่าง หมอศรันย์ แทบจะกระอักเลือดตายรอมร่อ
เขายืนกำชาร์ตคนไข้ในมือแน่นจนนิ้วขาวซีด พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ดิบเถื่อนไม่ให้พุ่งเข้าไปกระชากทุกคนออกไปจากผู้หญิงของเขา... คนที่เขาเพิ่งจะพ่นคำพูดร้ายกาจใส่ไปเมื่อคืน แต่ลึกๆ ในใจกลับกระวนกระวายจนแทบไม่ได้นอน
ภายในห้อง 'เกียร์' รุ่นพี่วิศวะเดินเข้ามาพร้อมกระเช้าผลไม้พรีเมียมและดอกไม้ช่อโต เขาจงใจแต่งตัวดูดีสลัดภาพหนุ่มช็อปเซอร์ๆ กลายเป็นหนุ่มหล่อสะอาดสะอ้านเพื่อมาเฝ้าพระพายโดยเฉพาะ
"เป็นยังไงบ้างพาย? พี่ซื้อสตรอว์เบอร์รีลูกโตๆ ที่พายชอบมาฝาก" เกียร์เอ่ยเสียงนุ่มพลางหยิบลูกไม้มาจ่อที่ริมฝีปากของพาย เขาไม่ถือในสิ่งที่หมอศรันย์พูดในผับวันนั้น
"ลองชิมดูสิครับ หวานนะ"
"ขอบคุณค่ะพี่เกียร์ รบกวนพี่อีกแล้ว"
พระพายยิ้มก
