Gururdan eser
799 Words
Engellediğini görünce derin bir iç çektim.Ona ulaşmamı da istemiyordu. Beni birazcık tanıyorsa ona ne yapıp edip ulaşacağımı biliyordu.
Bize sadece zaman lazımdı bunun farkındaydım.Ona istediği zamanı verecektim.
Günler geçmişti ona ulaşamayınca normalde delirmem gerekirken çok sakindim nedenini bilmiyordum. İşime gidip evime geliyordum hatta ailemle tatile Kapadokya’ya gidecektim izin almıştım.
Ondan ayrı kaldığım zamanlarda film izledim ne kadar hint filmi varsa izlemiştim.Eğlenceli geliyordu. Rengarenk ve çok mutlulardı. Dans edip eğleniyorlardı. Bu sırada onlardan etkilenip hızma taktırmaya bile karar vermiştim.
Hızma taktırdım ve saçlarımı da kısaltmıştım.
Bunalıma girdiğimi üzüldüğümü kendime bile itiraf edemiyordum ya da görmezden geliyordum.
Görürsem onu istecektim.Ulaşmaya çalışacaktım yapmamalıydım.Şu an ikimize de gereken şey zamandı.
Hızmamı taktırmıştım ve bayram sabahı babaannemlere ziyarete gidiyorduk. Babam farketmesin diye uğraşıyordum ama elbet farkedecekti.Arabada erkek kardeşim
“Baba bu kızın burnuna ne yapmış bak” dedi. Bu erkek kardeşler neden böyle?
Babam dikiz aynasından bana bakıp önüne döndü.Demek ki birşey demeyecekti.
Babannemlere ulaştığımızda halamlar ve yengemler önce hızmama sonra dan da evlenme durumuma takıldılar. Onlar klasik baba tarafı akrabaları gibi değildi ikisi de beni çok severdi ve iyiliğimi isterlerdi.Halam yine başladı
“Halacım ben senin yaşında nişanlıydım yok mu hastaneden şöyle eli yüzü düzgün biri varsa söyle bize biz babana söyleriz”
“Hala yok hem beni kim ne yapsın” dedim
“Saçmalama kız senden güzelini nerden bulacaklar akıllı uslu fıstık gibi kızsın benim tanıdıklardan seni görüp soranlar bile var” dedi.
Olsa ne olacak sanki gözüm ondan başkasını görüyor. Ne ondan başkasını görüyor ne de onu görüyor.
Bayramda en azından ailemin yanında olmak bana çok iyi gelmişti biraz da olsa unutuyordum.
Sonra sohbet aynı şekilde devam etti ben en büyük torundum ve benden sonra 6 tane daha kız kuzenim vardı hepsi de beni örnek alıyorlardı.
Hal ve hareketlerinden anlayabiliyordum.Ama kaderleri inşallah benim gibi olmazdı. En azından herkes sevdikleri de onları sevsin.
Telefona bakarken bir anda gördüğümle şok oldum. İnstagramdan beni engellememişti. Hatta resim atmış. Marmariste sokakta olduğu belli olan bir yerde üstünde beyaz keten bir gömlek yanında sarışın mavi lensleri olan ve “squat yapıyorum “ pozu veren bir kızla ve yanlarında da iki erkek daha mehmet ve niyazi devran yazıyordu. Ömer’in de soyadı devran olduğuna göre kuzenleri olmalıydı onla yaşıt duruyorlardı ve çocuklardan ikisi de ona çok benziyordu ama o daha yakışıklıydı özellikle hafif esmerleşmiş teni ve üstüne giydiği keten beyaz gömlekle altında aynı kumaşın krem rengi olan şort vardı ve resmen ateş ediyordu. Biraz daha aşağıya indim şezlongta üstsüz resim paylaşmıştı ve ben bunları nasıl görmedim.
Gözlerimi ayırmış resimlere bakıyordum yeni çekildiği belliydi.İlk defa onu çıplak görüyordum ve bu benim sağlığım açısından hiç iyi olmamıştı.
Allah resmen özenerek yaratmış o omuzların bu kadar geniş olduğunu tahmin etmiyordum. Salyalarımı silmeliydim.
Tam o sırada gözlerim ayrılınca halam ve yengem merakla telefonda ne gördüğüme bakmaya geldiler ve kafalarını telefona uzattılar hemen başka bir resmine indirdim en azından giyinik olana
“Halam ne oldu cin çarpmış gibisin “ deyip güldü
Yengem de ordan pis pis sırıtmaya devam etti.
“Yeni eniştemiz de baya yakışıklıymış ha Allah sana bağışlasın “ dedi halam
“Yok hala be alakası var hastaneden bir tanıdık o dedim”
“Hı hı kızım böyleleri var hastanede senin elin armut mu topluyor delirtecek bu kız beni” deyip gülüyordu.
“ Yok sandığınız gibi birşey değil ya sadece arkadaşım”
İkisi de tutmadık bakışları atarken bana babamlar gelince odaya konu değişti.Çay kahve derken akşam olmuştu.Bayram olduğu için misafirler gelip gidiyordu özellikle benim yaşımda oğulları olanlar özellikle alıp gelmişlerdi sanki.
Her misafirde halam ve yengem bana bakıp sırıtıyordu.Kafamı çevirmekten boynum tutulacaktı.
21 yaşındaysanız ve bekar bir hemşireyseniz hayat gerçekten çok zor.
Misafirler gitti ve ben hala gördüğüm resimlerin etkisindeydim. O kız kimdi? Yanında ne işi vardı?
Belki de kuzeninin sevgilisidir.
Saçmalamayı bir kenara bıraktım daha fazla dayanamadım ve mesaj attım.
“Bensiz çok mutlusun bakıyorum ben senin için üzülürken senin dünya umrunda değil”
Mesajıma görüldü atmıştı. Bana cevap verme tenezzülünde bile bulunmadı.
İçimden ona gününü gösterecem yeminleri ediyordum ama biliyordum yapamazdım şimdi başım dertte gel dese koşa koşa giderdim.
Sezen ablanın da dediği gibi ;
“geberiyorum aşkından kalmadı bende gururdan eser.”
Ne düşünüyordum ne bekliyordum ki erkek milleti sonuçta o kızla arasında bir şey olmasa bile yatmıştır diye düşünmekten kendimi alamıyordum.
Ona dokunmuş olduğunu düşünmek beni çıldırtıyordu. Ben ona elimi bile uzatmaya utanırken bu kızlar kim bilir ona neler yapıyorlardı.Oldukça yakışıklıydı ve farklı bir albenisi vardı. İstese çoğu kızı elde edebilirdi.
Belki de beni bile.
Kendime bile itiraf edemediğim bu düşünce içimde bir yerlerde pır pır ediyordu.Onu düşünmek kulaklarımın yanmasına yüzümün kızarmasına neden oluyordu. Alt tarafımda olan karıncalanmalar artık canımı sıkmaya başlamıştı.
Her onu düşündüğümde kendimdeki hali ben bile tanıyamıyordum.
Daha önce belki de kimseye hissetmemiştim bunları hatta hep iğrenç bulurdum ama şu an çok engel olamıyordum.
Ve en acı tarafı neydi biliyor musunuz?
Bedenimin de kalbimin de sahibi olan bu adamın,
Bedeni de kalbi de başkasına aitti.
- Writer
