Bağımlı +18 (ücretsiz) tamamlandı

İlk bakıştaki o gözler

Gelmişti büyük gün. aylarca sınavlara çalışmış gecesini gündüzüne katıp ders çalışıp geçmişti. Ailesi yıllarca bu günü bekliyordu .Kızlarının hemşire olup işe başlayacağı günü. O gün geldi ve o küçük kız giymişti beyaz formasını öyle gururluydu ki. Bir anda büyüdüğünü hissetti sanki ailesinin yanına odaya girdiğinde annesi ve babası da en az onun kadar heyecanlıydı bu yaşa kadar büyütmüşlerdi ve kızlarının hemşire olmasını da çok istiyorlardı.Kendi ayakları üzerinde durması onlar için her şeyden daha önemliydi. Kızları başarmıştı.Kahvaltısını yapıp çıktı hastaneye gitmek için

Küçük kız gelmişti o kocaman binanın önüne çok heyecanlıydı.

Yukarı çıktı başhemşirenin yanına başhemşire gözlüklü siyah saçlı dudağının üstünde beni olan sert duruşlu bir kadındı.Oldukça disiplinli duran bu kadın bakışlarını küçük kıza çevirdi gözlerinin içine uzun uzun baktı.

“Hoşgeldiniz isminizi öğrenebilir miyim?” Dedi

“Ahsen “

En güzel demekti.Çok güzel…

Öyleydi beyaz teni simsiyah uzun saçları ve ışıl ışıl gözleri ile neşe saçıyordu etrafına.Bir yanağında gamzesi vardı güler yüzlü olduğu için sürekli belli oluyordu.

“Aramıza hoşgeldiniz size biriminizi göstereyim “dedi

Hastaneyi biliyordu stajı da aynı yerde yapmıştı ama ne staj.

27.09.2014

Çok yoğundu ordan oraya koşturuyordu bu hastanede işler neden hiç bitmiyordu.Yine hastanenin eczanesinden dönerken bastı asansörün tuşuna içinden küfürler ede ede beklemeye başladı o an bir şey oldu sanki kader bu ya döndü arkasını ve başladı kararan hayatı.

Bir delikanlı yaşı ya 21 ya 22. Uzun boylu hafif esmer çekik gözleri olan dalyan gibi bir delikanlıydı. Merdivenlerden inerken gördü onu sanki sesler sustu dünyadaki rüzgar esmeyi bıraktı hem ay hem güneş aynı anda çıktı.Çarpıldı sandı kız.o çocuğu görünce.Kahvenin en güzel tonunu almış gözleri olan deniz mavisi hemşire forması giymiş bu çocuk bu dünyaya ait olamayacak kadar güzeldi.insanın hasta olası geliyor.

Geçti gitti kızın yanından kız nefes almayı o an hatırladı. Asansör kim bilir kaç kere gelip gitti o kata çıkamıyordu bu halinden.Nefessiz kalınca aklına geldi nefes almak.Hemen yukarı işinin başına döndü gördükleri hayal miydi ?yoksa hayal kadar güzel mi ?

Hemen işlere devam ederken hasta odalarına gidip tansiyonları ölçmeye başladı .Hala kalbi gümbür gümbür atıyordu.Yerinden çıkacak gibi atarken sakinleşmesi çok uzun zaman aldı o gün eve gittiğinde de kendine gelmesi baya zor olmuştu.

akşam yemeğini yedikten sonra odasına geçti uyumak için. Bir an önce uyuyup o afeti tekrar görmek istiyordu.

Sabah oldu hemen hazırlandı.İşe yerine gelmişti yukarı çıkmak için asansörlere doğru yöneldi Görecek mi acaba diye çok merak etti.Keşke tekrar görsem diye içinden geçirerek girdi hastaneye acaba nerde çalışıyordu? Neyse dedi içinden zaten burdayım elbet görürüm ama görse ne olacaktı ki ??

Ahsen

Sabah görememiştim ve staj için çalışmam istenem birime geçtim çalışmaya başladım.Öğle olmuştu asansöre bindim yemeğe çıkmak için gözüm her yerde o afeti arıyordu.

Asansör her katta dururken artık sıkılmıştım.5. Kata gelince asansör kapısı tekrar açıldı kafamı kaldırmam ile onunla ilk defa göz göze geldim hemşire masasına yaslanmış ellerini birbirine bağlamış sorumlusu olduğunu düşündüğüm kişi ile konuşuyordu kapı açılınca bana baktı ve daha sonra ona döndü.Her anı sanki slow motion yaşıyordum.

“İlk defa göz göze gelişimiz “ diye mırıldandım

O an anladım ya da hissettim bilmiyorum.Sezgileri çok kuvvetli bit insandım.bu çocuk benim kaderimde bir yerlerde vardı ama ödül mü sınav mı onu bilmiyordum. Yemeği yedikten sonra aşağı tekrar servise indim çalıştığı katı öğrenmiştim keşke yanına verseler de onunla çalışsam en azından tanışırdım diye düşünüp duruyordum.

“Aman günler çuvala mı girdi elbet tanışırız”

Ömer

Yine hastanede sıradan bir gün ve ben yine çalışıyorum.Cemal abi olunca en azından gündüzde günlerim eğlenceli geçiyordu.40 lı yaşlarda top sakallı ve dünyadaki en karizmatik keller listesine girebilecek kadar karizmatik bir insandı.Öyle bir havası var ki bu adamın konuşunca ne dert kalırdı insan da ne tasa.3 yıldır yanındaydım abi kardeş gibi olmuştuk babamın adı da cemal olduğu için mi bilmiyorum ona ayrıca bir sempatim ve sevgim vardı.Abi gibi gördüğüm bir insandı.

“Ee ömer seni ne zaman evlendiriyoruz”

“Ne evlenmesi abi ya daha ben çok gencim hem evlenip de neden hayatımı karartayım ki “ dedim ama içimde bir acı baş gösterdi.

benle evlenmeyi kabul etse bugün nikahı basacağım kız beni istemiyor.Denedik ama yapamıyorum dedi bana.Yapamadığı ne acaba beni mi kendine yakıştırmıyor yoksa başka bir sevdiği mi var bu düşünce bile içimi sıkmaya yetti.Kalbimin içinde bir yerlerde kanayan bir yer ve yaranın adı da “sacide”

“Neden öyle diyorsun bu hayatta en güzel şey eşini bulmak seni bir bakışın ile anlayan konuşmadan bile konuşabildiğin bir insan bulmak bu hayatta her şeyden daha önemli. Evlilik bahane asıl mesele bir olmak.Birbirini,eşini bulabilmek “ dedi.

“Yok abi ya ben bıraktım o işleri bu hayatta hiçbir zaman eşimi bulamayacam ümidi kestim” dedim.Kesmiştim de sacide beni istemedikten sonra kimseyi istemedim bende kaç ay geçmişti ayrılığın üstünden ama hala içimde bir yerlerde vardı.Belki zamanla geçerdi bilmiyorum.Belki biri çıkar unutturur.

“Sacideyi düşündüğünü gözlerinden anlayabiliyorum ama bazı insanlar bazı insanlar ile birlikte olmamalı.”

Haklıydı hem de o kadar haklıydı ki ama yüreğe söz geçmiyordu unutmak da kolay değildi.Çok güzel bir kızdı siyah uzun saçları vardı beyaz tenli kemerli bir burnu ve sivri yüz hatları vardı hayran olduğum.

Önce sevgili olmayı isteyip sonra bırakmıştı beni sırf karşısına çıkabilmek için 20 kilo verip her gün spor yaptım beni beğenip bana bir şans versin diye olmadı yapamadık. Demekki sadece kol sırt ve omuz kasları yetmiyormuş.

“Çok mu belli” dedim

“Bak ne diyecem hiç etrafına baktın mı sen? Oğlum bütün kızlar sana hasta uzun boylu yakışıklı taş gibi çocuksun kızlar dört dönüyor etrafında bir etrafına bak ya kaç ay oldu “ dediği an gülerek etrafıma baktım asansör kapısı açıldı ve bir kız ile göz göze geldim zayıf bembeyaz teni ve simsiyah saçları olan orta boylu bir kız.Bu kızla göz göze gelmek beni neden rahatsız etti bilmiyorum ama biraz kötü hissettim kendimi sanki böyle yıllardır tanıyıpta unuttuğum bir insan gibi.Tanıyor muydum? Hayır.

Tekrar cemal abiye döndüm dedim ki “boşver abi ben bu hayatta evleneceğime de eşimi bulacağıma da artık inanmıyorum.”