Git
1037 Words
Bölüm 14
O gece nöbeti nasıl bitirdiğimi hatırlamıyorum.Kızlar yanıma gelmişlerdi yüzümün bembeyaz olduğunu görünce.Koltuğa oturtmuş bana bakıyorlardı ne oldu diye.Konuşamadım ağlamaya başladım.omuzlarım sarsılarak ağlıyordum.Neden ağladığımı ya da hangisine ağladığımı bilmiyordum.Kendime mi asla.Yine ona ağlıyordum.
Bunları yaşarken çektiği acılara ayrı bir gün ölebilme ihtimaline ayrı ağlıyordum.Ağladıkça daha çok ağlamak istiyordum.
Ağladıktan sonra biraz daha sakinleşmiştim.Göz kapaklarım ağırlaşmıştı ve mahmurlaşmıştım.Uykum da gelmişti. Durum böyle olunca biraz da olsa durulmuştum.
Ne yapacağımı düşündüm.Nasıl davranacağımı düşündüm ama asla ondan uzak durmayı düşünmedim.Bana zarar verse bile ondan uzak durmayı düşünmedim.
Belki de bana ihtiyacı vardı.Arkadaşları onunla görüşmeyi bırakmışlardı.Ailesinden başka kimsesi kalmamıştı büyük ihtimalle.Onlar da başka ilçedelerdi yalnız yaşıyordu. Ya evde birşey yaparsa kendine ya kötüleşirse kimse yardım edemezse. Bunun gibi bin tane felaket senaryosu dolandı durdu kafamda.
Sabah ilk işim yanına gidip onu görmem lazımdı.Ev adresini bir arkadaşından zorla alıp sabah nöbetten çıkınca yanına gittim.
Evini bulup merdivenleri çıkıyordum ama aynı zamanda korkuyordum. Kapının zilini çaldım beklemeye başladım.Kalbim yerinden çıkacak gibi atıyordu ama ondan korkumdan değil onu tekrar görecem diye heyecanımdan.
Kapı açıldı. Altında gri bir eşorfman ve üstünde beyaz bir tişört ile yeni kalktığı çok belliydi dağılmış saçları ve şişmiş gözleri ile karşılamıştı beni. Bu hali bile akşamdan beri içimdeki siniri almaya yetecek türdendi.
“Ahsen “ dedi şaşırmış yüzüyle
“ sen burayı nasıl buldun” yüzü hala benim olup olmadığımı anlamaya çalışıyordu.
Kapıyı ittirip içeri girdim.Ne olduğunu anlamaya çalışarak peşimden içeri geldi.
Delirmiş gibiydim içimden bağırmak geçiyordu.
“Sen işten neden çıktın?” Diye sordum sakin çıkarmaya çalıştığım sesim ile ama yapamamıştım.Evin içinde deli danalar gibi dönüyordum.
“Nasıl neden çıktım ne diyorsun sabah sabah ya?” Dedi. Birşeyleri bildiğimden şüphelenmişti.
Tekrar aynı soruyu yüksek sesle sordum
“Sen hastaneden neden atıldın” sesim çok yüksek çıkmıştı. Ağlamaklı gözlerle bana bakıyordu. Cevap vermeden sadece gözlerimin içine baktı.
“Bunu sorduğuna göre biliyor olmalısın” dedi
“Neden ya neden “ bağırıyordum.
“ Bağırma sakin ol!” Dedi bana. O kendine ölümlerden ölüm beğenirken benim sakin olmamı istiyordu.
Yanına oturdum koltuğa başımı ellerimin arasına almış halıyı seyrediyordum.
“Kim söyledi?” Dedi
“Bunun bir önemi var mı konu bu mu ?” Dedim
“Var söyleyeceksin kimin söylediğini” dedi
“Konu bu değil bu boka nasıl bulaştığın!”
“Ahsen “ diye bağırdı hem de bir anda çok korkmuştum.O an anladı korktuğumu gözlerime özür diler gibi bakıyordu.
“Ben özür dilerim” dedi.
Ağlamaya başlamıştım.
“Nasıl oldu bu?” Birbirimize değil ikimizde karşı duvara bakıyorduk.
Bitik duruyordu çok üzüldüğü belliydi bu duruma.
“Bilmiyorum bir anda başladı hiç bir şey anlamadım” dedi.
“Annenler biliyor mu?” Dedim. Kafasını salladı.
“ Ne zaman tedavi olacaksın peki?” Dedim
“Olmayacam” dedi.
Şaka yapıyor olmalıydı.Nasıl tedavi olmayı kabul etmezdi.
“Ömer saçmalama tedavi olman lazım olmaz böyle” dedim.
“Olmayacam ahsen “ dedi ve ısrarla aynı şeyi söylüyordu.
“Olacaksın” diye bağırmamla sinirli bir şekilde bana döndü.Gözlerinden alev çıkacak gibiydi.
“Sanane ya sen kimsin bana emir veriyorsun” dedi.
Artık ben de sakin kalamıyordum.
“Ölmeni istemiyorum“ diye bağırdım sesimin çıktığı en yüksek seviyede.
“Beni sensiz bırakamazsın benim sensiz yaşamaya gücüm yok anlıyor musun” derken ona vurmaya başlamıştım.
“Hayır “ diye bağırdı bana ellerimi bileklerimden tutup
“ sen de bana bağımlısın sen beni bırakabildin mi?” Dedi.
O kadar haklıydı ki ona bağımlıydım ve onu bu dünyadaki her şeyden canımdan bile çok seviyordum. Ellerimi çekmeye çalıştım ama bırakmıyordu.
“Bırak” dedim ağlamaya devam ederek.Bırakmadı.
O an artık gücüm kalmamıştı başımı omzuna koyup ağlamak istedim beni üzen o iken mutlu eden de oydu.Dert de derman da aynı kişiydi.
Ağladım boynuna sarılıp dakikalarca ağladım.Kokusunu içime çekerek ağladım.
Kafamı kaldırdı ellerinin arasına almıştı yüzümü.
Bana baktı uzun uzun. Morarmış gözleri sanki ağladı ağlayacaktı.Bana ilk defa sevgi ile bakıyordu.İlk defa gözlerinde bana karşı bir kırıntı gördüm.
Belki dedim kendi kendime belki başarabilirim belki onu kurtarabilirim bu çukurdan.Burnumu çekip yaşlı gözlerle ona bakıyordum. Yüzümü eline yasladım. Çok yorgundum hem fiziksel hem ruhsal olarak.Sonra gözlerim kapanmaya başladı.
Ömerin dizine yatıp ağlamaya devam ettim.Saçlarımı okşuyordu ve ben ağlamaya devam ediyordum.
En sonunda gözlerimi açtım. 3 saattir uyuyordum. Gözlerim yanıyor ve ağlamaktan başım çatlıyordu.
Ömer başımda hala bana bakıyordu gözlerinde hala o aşık bakış ile .
“Günaydın” dedi en sıcak sesi ile.
“ günaydın” dedim.
“İyi misin” dedi. Sadece kafa salladım.
“Sana kahve yapayım ister misin” dedi.
“ olur “ dedim. Kafamı dizinden kaldırınca kalkıp bize kahve yaptı ve ben onu izlemeye devam ediyordum.O beyaz tişörtün içinde insan hem tatlı hem sexi nasıl olurdu ben anlamıyorum.
Bir an bütün durumumuzu unutup onu izlemeye başladım.Tam hayallerim gibiydi . Onunla yaşamak istedim.Ömrümün sonuna kadar onunla yaşlanmak istedim.
Elinde kupalar ile geri döndü.Kupayı bana verip koltuğa bana dönük şekilde oturdu.
Beni hayran hayran seyretmeye devam etti.
“Şimdi nolacak” dedim.
“Şş şu an konuşmayalım boşver” dedi.olur anlamında kafa salladım
Kahveler bitince ona baktım bana birşey söylemesini bekliyordum.
“ neyse ben kalkayım” dedim
Benimle beraber o da ayaklandı kapıya doğru giderken bana bir anda sarıldı. Sanki bir daha görmeyecekmiş gibi.
Bana sarılınca ona ilk defa bu kadar yakındım ellerim boynunda burnumu omzuna dayamış kokusunu içime çekiyordum.
Ne olursa olsun her koşulda onun yanında olacaktım.Ben onsuz olamazdım ve onu bu şekilde bırakamazdım.
Bana sıkı sıkı sarılırken içimden dedim “artık hiç ayrılmayacaz”
“ ahsen “ dedi.
“Efendim” dedim hala ona sarılmış duruyordum o da burnunu boynuma koymuş ayrılmıyordu.
“Bir daha gelme “ dedi
“ nasıl yani” dedim.
“Bu son du bir daha hiçbir şekilde görüşmeyecez konuşmayacaz ve iletişime girmeyecez “ dedi .
“ ne saçmalıyorsun “ dedim
“Saçmalamıyorum olması gereken bu bana yazma ve bana ulaşamaya çalışma bu sondu.”
“Ömer yapma nolur ben seni bırakamam görmüyor musun yanında olmak istiyorum “
“ görüyorum ama kararım kesin sakın bir daha karşıma çıkma” dedi.
“Ömer bak lütfen konuşalım bu böyle olmaz ben senden uzak kalmak istemiyorum” hala ona dil dökmeye devam ederlen kolumdan tutmuştu beni.
Çekiştirerek kapıya götürüyordu.
“Ömer bak yalvarırım nolur yapma böyle bak sana yalvarırım”dedim
Yüzü ifadesiz ve donuktu kolumdan tutuyor ama sıkmıyordu.kolumdan tutarak kapının dışına götürdü
“Ahsen git” dedi. Kafamı iki yana sallayıp duruyordum.
“Git” dedi ve o kapı yüzüme kapandı.
- Writer
