“อวดเก่ง” เขาเยาะหยัน อุ้มหล่อนไปวางบนเตียง ใบหน้าสวยซีดเซียวเหลือเกิน ข้างๆ ขมับมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายออกมาด้วย
“ขอน้ำหน่อย” เธอร้องเสียงแหบ
เขาส่งหลอดน้ำดื่มเข้าไปในปากช่างจ้อของหล่อน
“คุณเป็นอะไร บอกผมได้หรือเปล่า” เขาถามเสียงอ่อน ผละจากเตียงเดินไปเข้าห้องน้ำ สักครู่ก็กลับมาพร้อมกับผ้าขนหนูชุบน้ำหมาดๆ
“ฉันก็แค่เจ็บไข้ตามประสาลูกคุณหนูนั่นแหละ เจอเชื้อโรคนิดๆ หน่อยๆ ไม่ได้ ร่างกายมันไม่มีปัญญาต่อต้านก็เลยสำรอกออกมาทางเก่าเท่านั้นเอง” แพรวรุ้งตอบออกไปผ่านๆ ขี้เกียจสาธยายถึงความจริงที่มีโรคประจำตัวให้เขาฟัง เพราะถึงอย่างไรเธอก็ไม่ได้สำคัญพอให้เขามาใส่ใจอยู่แล้ว
“ก็ดี เพราะคุณต้องอยู่ชดใช้ให้ผมอีกนาน” เขาพูดเหมือนประชด แต่มือกลับไล้ผ้าหมาดๆ เช็ดตามใบหน้าและไรผมให้หญิงสาวอย่างเบามือ หล่อนนอนนิ่งอย่างไร้เรี่ยวแรง เมื่อครู่คงขย้อนอาหารออกมาจนเกลี้ยงพุงกระมัง
“ชดใช้อะไร? ฉันไปเป็นหน
