“แก้วตา ฉันชื่อแพรวรุ้งนะ แก้วตาอาจเคยได้ยินชื่อของฉันมาบ้าง ฉันก็แค่นางแบบขี้โมโหคนหนึ่ง เอาแต่ใจก็มากมาย ฉันไม่มีน้ำใจหรือความดีมาตอบแทนแก้วตาหรอก ฉันไม่มีความพยายามมากขนาดนั้น ถ้าวันหนึ่งแก้วตาขัดใจฉัน ฉันอาจจะกรี๊ดใส่หูแก้วตาก็ได้ รับไปเถอะ แก้วตามาดูแลฉันก็เหนื่อยฟรีๆ เจ้านายก็ไม่ใช่ รับไปเถอะนะ ถือซะว่าฉันซื้อเสื้อตัวใหม่ให้ก็แล้วกัน”
แก้วตาพยักหน้าหงึกๆ ยกมือขึ้นไหว้ ยอมจำนนต่อวาจาของนางแบบสาว ปากเจ้าหล่อนก็บอกอยู่ปาวๆ ว่าไม่ได้มีน้ำใจเหลือเผื่อแผ่ไว้ให้ใคร แต่การกระทำที่หล่อนแสดงออกมามันไม่ใช่เลย
แพรวรุ้งมองตามร่างที่เดินลับหายไปหลังบานประตู เธอเล่นอยู่กับมีนาราวครึ่งชั่วโมงก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ ตอนนี้กวินไม่อยู่ แก้วตาก็ไม่อยู่...ทางสะดวก
“มีน...พาน้าแพรวไปหา ‘แม่’ หน่อยสิ น้าแพรวอยากรู้จักแม่ของมีน” เธอหันมาชวนเจ้าหนูจอมแสบที่กำลังนั่งเคี้ยวขนมตุ้ยๆ หนูน้อยตาโตด้วยความดีใจ ร
