[7]
ฉันผิดตรงไหน
____________
อาทิตย์ถัดมา
บ่ายคล้อยจวนค่ำ ร่างสูงใหญ่ของกวินกำลังชี้ไม้ชี้มือสั่งคนงานที่ฟาร์มหอยมุกทางด้านขวาของเกาะ ห่างจากหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่เกือบหนึ่งกิโลเมตร เขาตั้งหน้าตั้งตาทำงานหลังจากขึ้นกรุงเทพฯ ไปเป็นอาทิตย์ ทว่ายิ่งใส่ใจงานตรงหน้าก็ดูเหมือนว่างานมันจะไม่เข้าสมองเลย มันมีแต่เรื่องของแพรวรุ้งเต็มไปหมด
ครืดๆๆ
แล้วเสียงมือถือที่ตั้งระบบสั่นไว้ก็ดังครืดๆ อยู่ในกระเป๋ากางเกง เขาล้วงมันออกมาดูขณะเดินกลับคฤหาสน์ เบอร์ที่โทรเข้ามาเขาไม่รู้จัก แถมยังโทรเข้าซิมการ์ดที่สองของเครื่องซึ่งเขาเปิดเบอร์นี้เพื่อโทรหาแม่ของแพรวรุ้งในฐานะ ‘นายโจร’ เท่านั้น
ใช่แล้ว...พออยากกักตัวแพรวรุ้งไว้ เลยต้องหาลูกไม้มาอ้าง แล้วลูกไม้ที่ว่าหล่อนถูกโจรจับตัวไว้ ก็ถูกนำมาใช้เพื่อหลอกมารดาจอมบงการของหล่อน แน่นอนว่าอีกฝ่ายเชื่อสนิทใจตอนที่เขาโทรไปหา
“อะแฮ่ม! ฮัลโหล” เขากรอกเสียงแปร่งๆ ส่
