[9]
สายใยหัวใจ
------------
สามอาทิตย์ ผ่านไป
เสียงอาเจียนดังเล็ดลอดออกมาจากห้องน้ำ สายใจรีบโผล่หน้าเข้าไปดูนางแบบสาว แพรวรุ้งอาเจียนติดต่อกันมาหลายวันแล้ว แทบจะสามเวลาหลังอาหารเลยก็ว่าได้
“คุณ! คุณคะ! โธ่...ให้ฉันเรียกหมอเถอะนะ” นางร้องขอด้วยห่วงใย แม้ทุกคนจะลงความเห็นว่า ‘ผีคุณมิว’ มาเข้าร่างแพรวรุ้งจริงๆ แต่นางก็ยังแคลงใจไม่เชื่อทั้งหมด
“ไม่ต้องหรอกค่ะ มื้อเที่ยงมิวคงกินเยอะไปหน่อย” แก้ต่างพลางเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตรงโต๊ะเครื่องแป้ง เฝ้ามองความซูบโทรมของตัวเองแล้วได้แต่ถอนหายใจ
“ตอนมื้อเที่ยงคุณแทบไม่แตะอะไรเลย ฉันจำได้นะคะ” แม่บ้านสูงวัยยังไม่ละความพยายาม ทว่ามะมิวของมีนาทำเป็นไม่ใส่ใจ
“วันนี้นายหัวจะมาแล้ว ถ้ามาเจอคุณในสภาพนี้...”
คนถูกติติง ใบหน้าบูดบึ้งทันตา วันนี้เขาจะมาหลังจากปล่อยเธอติดเกาะเกือบเดือน น่าน้อยใจนัก ไม่รักไม่ห่วงกันบ้างเหรอ ถึงได้ทอดทิ้งกันอย่างนี้ นับแต่ว
