ริมฝีปากน้อยๆ ส่งเสียงอืออาประท้วงเมื่อเขาถอนจุมพิต
“มิว...ก้องคิดถึงมิวเหลือเกิน” กวินบอกเสียงพร่าตามที่เขารู้สึก เสื้อยืดบางเบาถูกดึงออกจากร่าง เผยให้เห็นบราสีนิลมันวาวตัดกับอกอวบขาวน่าสัมผัส กวินจุมพิตเนินอกนุ่มเนียนเต่งตึง สองมือเลื่อนไปด้านหลังเพื่อเกี่ยวตะขอบราให้หลุดร่นจนวางกองที่หน้าตัก เสียงหายใจหอบถี่ของภรรยาคนงามบอกเขาว่าหล่อนใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว
“ก้อง ก้องขา...ช่วยมิวที” ร้องบอกเขาเสียงแหบพร่า กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
กวินไม่ฟังเสียง เขาคงเป็นโรคจิต ถึงได้ชอบให้หล่อนครวญครางทรมานอยู่อย่างนี้
“มิว” เขาขานชื่อเมียรักขณะเลิกชายกระโปรงขึ้นมาถึงสะเอว จัดการรูดสิ่งกีดขวางทางรักชิ้นเล็กจ้อยให้พ้นทาง
“ขา...โอ๊ะ! ก้อง มัน...เจ็บ!”
เพียงปลายนิ้วที่สอดสัมผัส ภรรยาคนงามก็ร้องเสียงหลง หยาดน้ำหวานเอ่อล้นออกมาไม่ขาดสาย นิ้วเรียวแข็งแรงยังชำแรกแทรกลึกไม่หยุดหย่อนจนเรือนกายสาวเจ้ากระตุกเ
