สามสิบนาทีให้หลัง
ในห้องทำงานชั่วคราวของลูกเลี้ยงผู้เอาแต่ใจ แฟ้มเอกสารหนาหนักลอยหวือข้ามศีรษะแม่เลี้ยงคนงามไปตกกระทบประตูบานใหญ่ ก่อนที่มันจะร่วงหล่นบนผืนพรม กระดาษแผ่นบางๆ กระจัดกระจายปลิวว่อน เจ้าของของมันยังนั่งหน้าบึ้งบอกบุญไม่รับอยู่บนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงาน
“เหี้ย! ฉันจะขายมันทิ้ง!”
ทัศเทพสบถอย่างเหลืออด อารมณ์พิศวาสยังกรุ่นอยู่ในความรู้สึก น่าเสียดายที่มันถูกทำลายลงกลางคันเพราะงานเร่งด่วนบ้าบอที่ต้องการลายเซ็นจากเขา ผู้จัดการโรงแรมถึงกับไปตามหาเขาที่ห้องของชมจันทร์ และแน่นอนว่าสิ่งที่เขาคิดจะทำก่อนหน้านั้น ต้องยกเลิกไปโดยปริยาย
“ฉันจะบ้าตาย คุณเทพ...นี่มันโรงแรมขนาดใหญ่นะ ถ้าคุณไม่รักที่จะทำมัน คุณซื้อมันมาทำไม”
ชมจันทร์โอดครวญ เธอรู้ดีว่าเหตุใดอารมณ์ของเขามันถึงได้ขึ้นๆ ลงๆ
“หลบไปเลยเดี๋ยวฉันทำเอง แค่อ่านเอกสารก่อนเซ็นเค่นี้มันจะยุ่งยากอะไรนักหนา ฉันหิวข้าวจนตาลาย นั่งรอคุณต
