“ชมจันทร์! อยากลองดีใช่ไหม!”
ทัศเทพรวบเอวบางมาแนบชิด อกอวบใหญ่บดเบียดกับแผงอกล่ำๆ ที่ไร้อาภรณ์ปกปิด
“อย่านะ! เอะอะก็จับ เอะอะก็จูบ ไม่พอใจก็ด่า ฉันเป็นแม่เลี้ยงคุณนะไม่ใช่อีตัว เลิกทำอย่างนี้ซะที!”
ทัศเทพหน้าเสีย ทำไมเขาลืมอยู่เรื่อยเลย ให้ตายสิ!
แขนแกร่งปลดปล่อยหล่อนออกจากพันธนาการ
“ฉันยังพูดไม่จบ!” ชมจันทร์ตะโกนใส่หน้าเขา อาการได้คืบจะเอาศอกมันกำเริบจนกล้าต่อรองเมื่อเขาอ่อนลงให้
“อะไรอีก หรือว่าเธอไม่อยากให้ฉันจบเรื่องไอ้หมอนั่น”
“เปล่า คือ...พรุ่งนี้ฉันจะกลับบ้าน”
“กลับได้ไง พรุ่งนี้มีประชุมใหญ่ผู้ถือหุ้น ถ้าเธอไม่อยู่ใครจะจดรายงานให้ฉัน”
“ฉันไม่ใช่เลขา!”
“ก็ฉันไม่ได้พาเลขามาด้วย” เขายังเถียงต่อ แค่ประชุมเขาจัดการได้สบายมาก แต่จะให้หล่อนกลับไปนอนสบายใจที่บ้านนั่นเหรอ ฝันไปเถอะ
“โธ่เอ๊ย! แค่บริษัทเทพมณีคุณยังเหนื่อยไม่พอหรือไง ไม่รู้จะซื้อทำไมโรงแรมนี่ เท่าที่มีมันก็มากมา
