หญิงสาวพยักหน้า รู้สึกดีราวกับไม่เคยปวดมาก่อน เธอยิ้มให้เขาแทนคำขอบคุณ แต่สายตาที่มองกลับมาบอกเธอว่าแค่ยิ้มขอบคุณมันไม่พอ
“มีน” กวินเรียกบุตรชาย
“ค้าบผม”
“ไปบอกพี่ขมิ้นหรือพี่แก้วตาก็ได้ ป๊าขอกาแฟแก้วหนึ่ง” บอกลูกชายแต่สองตามองแต่ริมฝีปากสีชมพูซีดๆ ของสตรีตรงหน้า ไม่รู้สิ แม้หล่อนจะดูซีดเซียวแต่เขายังปรารถนาหล่อนเสมอ
“ม่ายปาย” หนูน้อยส่ายหน้าดิก กวินเลยหันมามองลูกอีกรอบ
“ป๊าง่วง ป๊าอยากกินกาแฟ จะได้มีแรงนวดขมับให้มะมิวไงครับ”
คราวนี้มีนานั่งคิดชั่วครู่ ก่อนจะวิ่งออกไปอย่างไว
“คราวนี้ก็ได้โอกาสละ” กวินว่า
“โอกาสอะไรคะ” เธอท้วงถาม เอียงคอมองพ่อของมีนาอย่างงุนงง แล้ววินาทีเดียวกันนั้นเธอก็ได้รับคำตอบ ริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาประทับลงมาอย่างรีบร้อน ทั้งดูดดึง กวาดชิมและลิ้มรสอย่างเร่งเร้าในอารมณ์ปรารถนา
“พะ...พอ พอก่อนค่ะ เดี๋ยวลูกมานะ”
“ชู่ว์...ก็เห็นอยู่ว่ายังไม่มา” ว่าแล้วจุมพิตหล่อน
