Saatler geçmişti. Belki bir, belki beş, belki daha fazla… Zaman kavramımı kaybetmiştim.
Boğazım kurumuştu. Dudaklarım çatlamış, midem kazınıyordu. En kötüsü de her yerimin ağrımasıydı.
Bedenim yorgun düşmüştü, ama zihnim daha da bitkindi.
Her an kapının açılmasını bekleyerek geçen saatler, beni iyice tüketmişti. Ama kimse gelmemişti.
Belki burada ölecektim.
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes almaya çalıştım ama ciğerlerime çektiğim hava bile acı veriyordu.
Tam umudumu kaybetmek üzereyken, kapı gıcırdayarak açıldı.
Hızla başımı kaldırdım.
İçeri giren kişi, o yeşil gözlü adamdı.
Beni gördüğünde alaycı bir gülümsemeyle başını yana eğdi. Elinde bir tabak vardı. Yavaşça eğildi ve önüme bıraktı.
“Ölmeni istemeyiz, değil mi?”
O kadar halsizdim ki, ona cevap verecek gücüm bile yoktu. Ama
