Efsun
Baran’ın eli elimden kayıp gitmek üzereydi. Bunu istemediğimi biliyordum. İçimde tarifsiz bir sıkıntı vardı, içgüdülerim bana kötü bir şeyler olacağını söylüyordu. O yüzden hızlıca elini yakaladım, sımsıkı tuttum.
“Ben seni evine bırakayım,” dedi, sesi yumuşaktı ama bakışları hâlâ sert ve endişeliydi.
Başımı iki yana salladım. “Gitmeni istemiyorum.”
Kaşlarını hafifçe çattı. “Kötü bir şey yapmayacağım, Efsun.”
İçimde bir düğüm vardı, tam olarak sebebini bilmiyordum ama gitmesini istemediğimi biliyordum. “Tamam, kötü bir şey yapmayacağını biliyorum ama yine de gitmeni istemiyorum.”
Baran derin bir nefes aldı, gözlerimin içine baktı. “Korkma.”
Ona daha da yaklaştım, sesim fısıltı gibiydi. “Korkuyorum, Baran.”
Bunu kabul etmek zor geliyordu ama içimdeki huzursuzluğu inkâr edemezd
