บทที่ 21 ได้ยินไหม..
“ออกมาจากห้องทำไม” โดนัทชักสีหน้าเมื่อมองเห็นปลายฝน ในขณะที่เขากำลังเดินกลับเข้าไปหาเธอ
“เจ็บตรงไหนไหมคะ พี่คินทำอะไรเฮียหรือเปล่า” ปลายฝนจ้องมองใบหน้าของโดนัทด้วยความเป็นห่วง ตอนที่เธอนั่งอยู่ในห้องเห็นเรื่องราวไม่ดีจึงรีบวิ่งออกมาจากห้อง
“ไม่มี กลับกันเถอะ” โดนัท จับมือของปลายฝนแล้วเดินเบียดกับคนอื่นๆ ออกมายังรถยนต์ที่จอดอยู่ “เป็นอะไรห่วงมันหรือไง”
“เปล่าค่ะ แค่รู้สึกไม่ดี ที่เห็นเฮียทะเลาะกับพี่คิน ฝนไม่อยากให้เฮียเจ็บตัวเหมือนกับวันนั้นอีก”
“เป็นห่วง??”
“ใช่ค่ะฝนเป็นห่วง..อื้อ….” ปลายฝนยังพูดไม่ทันจบ โดนัทไม่รอช้าดึงเธอเข้ามาสวมกอดพร้อมกับจูบที่แนบแน่น จนอีกฝ่ายหายใจแทบไม่ทัน “เฮีย!!” เธอพูดเสียงดังเมื่อริมฝีปากถูกปล่อยให้เป็นอิสระ
“.....” โดนัทจ้องมองตาของเธออีกครั้ง ก่อนที่เขาจะแนบริมฝีปากลงไปหาเธออีกครั้ง แต่ครั้งนี้เป็นจูบที่อ่อนโยนชวนให้ปลายฝนเคลิบเคลิ
