ร่างสูงเดินตามแม่ของลูกมาหยุดที่ข้างรถ มองสำรวจอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า
สี่ปีที่ไม่เจอกัน เขาไม่คิดว่าพิมพ์มาดาจะยังคงเหมือนเดิม ทั้งใบหน้า รูปร่าง รวมทั้งผิวพรรณ
ดูสวยอย่างไร ก็ยังคงสวยอย่างนั้น สวยไม่สร่าง ไม่เหมือนคนมีลูกที่เขาเคยเจอมา ป่านนี้ร่างคงพังไปแล้ว
แต่การที่พิมพ์มาดายังคงดูดีเหมือนเดิม ก็ไม่ได้แปลว่าชีวิตเธอจะเหมือนเดิมอีกต่อไป เมื่อวันนี้เธอมีลูกชายที่โตเข้าโรงเรียนอนุบาลได้แล้ว
สั้น ๆ เป็น ‘คนสวยที่มีพันธะ’ แล้ว
“คุณหมอมีอะไรจะพูดกับพิมพ์คะ” เห็นเขาเอาแต่มองไม่พูดอะไรจึงเป็นฝ่ายเปิดปากถาม เธอจะไม่ยอมบอกเขาเด็ดขาดถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เก็บมาตลอดสี่ปี
“เรื่องของเด็กคนนั้น”
“ดะ...เด็กคนไหนคะ” พิมพ์มาดาถามน้ำเสียงตะกุกตะกัก เขาคงไม่ได้หมายถึง...
“ต้องให้ฉันบอกไหม ว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของฉัน”
“คุณหมอ...” อย่าบอกนะว่าที่เขามาหาเธอที่บ้านเพราะเรื่องนี้
“เล่าให้ฉันฟังว่าเ
