@ตอนเย็น
“แม่พิมพ์!" เด็กชายตัวน้อยตกใจที่เห็นหน้าแม่ตัวเอง จึงรีบวิ่งเข้าไปกอด
พิมพ์มาดาโค้งตัวลงหอมแก้มซ้ายขวาของลูกชายให้ชื่นใจ
“ทำไมแม่พิมพ์ถึงมารับเขตครับ” ถามให้หายสงสัย ปกติแม่เขาเลิกงานตอนค่ำ ๆ นี่นา และทุกวันก็จะเป็นยายไลมารับเอง
“วันนี้แม่ลางานครับ แม่ก็เลยมารับเขตได้”
“เย่! เขตอยากให้แม่พิมพ์มารับทุกวันเลยครับ” ชูมือทั้งสองข้างขึ้นด้วยความดีใจ ยายไลมารับก็ดี แต่ถ้าแม่พิมพ์มารับมันดีกว่า
“เขตรักแม่ค้าบ” กอดแขนเอาใบหน้าซบอย่างเอาใจ ทว่าสายตากลับไปสะดุดที่ใครคนหนึ่งมองมา
“อุ๊ย พี่อีกแล้วเหรอ” เด็กน้อยสะดุ้งตกใจ เมื่อเช้าก็เจอ ตอนเย็นเจออีกแหละ เป็นญาติกันเปล่าเนี่ย เจอบ่อยเกิ๊น
“ไม่มีมือ?” หมอหนุ่มเอ่ยกับลูกชาย ห้ามปากถามเชิงตำหนิไม่ได้
ก็มันเกินไป เขาไม่เคยพบเคยเจอเด็กที่ไม่มีสัมมาคารวะขนาดนี้
แล้วยิ่งเป็นลูกตัวเองพึงปฏิบัติต่อพ่อ ไม่ได้เลย
“มีสิ” เด็กชายอาณาเขตชูสอง
