“จะพาไปซื้อหุ่นยนต์”
เด็กน้อยหันขวับเมื่อได้ยินอย่างนั้น
“เมื่อกี้พี่พูดว่าอะไรนะครับผม” เขตเดินไปถาม ระดับความสูงของพี่เขาทำให้เด็กน้อยต้องแหงนหน้ามอง
หมอหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก ทีนี้เสียงเปลี่ยนเชียว ปกติได้ยินคำว่า ‘ครับ’ ก็ดีแค่ไหนแล้ว นี่มี ‘ครับผม’ ด้วย
หึ
“พี่ค้าบ...” จับมืออีกฝ่ายแล้วเขย่า “พี่สุดหล่อ ช่วยพูดอีกทีหน่อยสิครับ” ก็หุ่นยนต์ตัวที่แขนขาหักไปวันนั้น แม่ยังไม่ทันได้ซื้อตัวใหม่ให้เลย
หมอหนุ่มนั่งยอง ๆ ลงให้ตัวเสมอกันกับเด็กน้อย แล้วมองหน้าลูกชาย เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้
คำว่าไม่อยากมีลูกวันนั้น เขาไม่ได้อินสักนิด กลับกัน รู้สึกตื่นเต้นที่มีเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองออกมาลืมตาดูโลกมากกว่า
และตอนนี้ โตมากจนพูดรู้ความกันหมดแล้ว ต่อปากต่อคำได้ด้วย
“ชอบหุ่นยนต์ไม่ใช่เหรอ ถ้าอยากได้ ก็จะพาไปซื้อไง”
“พี่พูดจริง ๆ เหรอครับ ถ้าโกหกเด็ก ตกนรกแน่”
“ไม่โกหก”
“งั้นไปกั
