@ตอนเย็น
ร่างสูงกดรายชื่อที่คุ้นเคยบนหน้าจอแล้วรีบโทรออกหาหลานชาย เขาทนเก็บเรื่องนี้มาทั้งวัน แทบรอไม่ไหว พอเลิกเรียนจึงไม่รีรอ
(ว่า) แพทย์หนุ่มที่เพิ่งลงเวรมา ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า ตาจะปิดเต็มที
“มีเรื่องเล่าว่ะจักร เจอกันหน่อยไหม”เขามีศักดิ์เป็นอาของนายแพทย์อาณาจักร ทว่าอายุเราไล่เลี่ยกัน
เขาสี่สิบสอง ส่วนอาณาจักรสี่สิบ จึงเรียกกันเหมือนพี่น้องมากกว่า
(ไม่ ผมง่วงพี่ เข้าเวรข้ามวันข้ามคืน จะตายอยู่แล้วเนี่ย ไม่ไหวไปนั่งดื่มด้วยหรอก)
ทุกวันนี้มีแค่บ้านกับโรงพยาบาล ปลีกตัวไปไหนแทบไม่ได้เลย
“แต่เกี่ยวกับพิมพ์นะ”
“...” หมอหนุ่มได้ยินอย่างนั้นชะงักไป ในรอบสี่ปีเขาเพิ่งได้ยินชื่อใครบางคนเป็นครั้งแรก
จะพิมพ์ไหนได้อีก ถ้าไม่ใช่ ‘พิมพ์มาดา’ เพราะตั้งแต่เกิดมา ผู้หญิงที่ชื่อ ‘พิมพ์’ ก็มีแค่คนเดียวที่เขาเคยยุ่งเกี่ยว
(ไม่ได้อยากรู้) และไม่เคยอยากรู้ด้วย ทำไมต้องเอามาเล่าให้ฟัง
