ตอนที่ 4 แหกกฎ
708 Words
พิมพ์มาดาได้ยินอย่างนั้นรู้สึกกังวลขึ้นมา อย่าบอกนะว่าหมอจักรไม่เชื่อใจเธอจนจะจับเธอตรวจครรภ์
ซวยแล้วสิ! แบบนี้หมอจักรก็ต้องรู้แน่ ๆ ว่าเธอท้อง เธอจะทำยังไงดี
ไม่ถึงสิบนาทีหมอหนุ่มได้รับข้อความจากผู้เป็นอา จึงเดินออกไปเอาของที่ฝากซื้อ
“เด็กมึงเมนส์ไม่มาเหรอ” อาจารย์หนุ่มถามขำ ๆ เพราะไม่งั้นอาณาจักรคงไม่ฝากเขาซื้อที่ตรวจครรภ์แบบนี้หรอก
“ขอบใจ” หมอหนุ่มไม่ตอบ กลับยัดเงินแบงก์พันลงในกระเป๋าเสื้อผู้เป็นอา ก่อนจะเดินกลับเข้าห้อง ก็เห็นพิมพ์มาดานั่งทำหน้าซีดมองมา
หมอหนุ่มเดินเข้าห้องน้ำ ก่อนจะแกะอุปกรณ์ทุกอย่างออกด้วยความชำนาญ พยักหน้าเรียกให้พิมพ์มาดาเข้ามาหา
“คะ?”
“มานี่”
“คะ...คุณหมอคะ คือพิมพ์...”
“ถ้าไม่อย่างนั้น ฉันจะคิดว่าเธอกำลังมีบางอย่างปิดบังฉัน”
“พิมพ์จะกลับบ้านค่ะ” พิมพ์มาดาบอกแล้วรีบลุกจากเก้าอี้ ทำท่าจะเดินออกจากห้อง ทว่าแขนเรียวกลับถูกคว้าเอาไว้
“คุณหมอปล่อยพิมพ์!”
“เธอกำลังทำให้ฉันคิดว่าเธอมีอะไรปกปิดฉันอยู่นะ” นายแพทย์อาณาจักรกัดฟันพูด ยิ่งพิมพ์มาดาทำแบบนี้ เขาคิดดีไม่ได้เลยจริง ๆ
“แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรคะ เพราะถ้าพิมพ์ท้องขึ้นมาจริง ๆ คุณหมอก็คงไม่รับอยู่ดี”
“หมายความว่ายังไง นี่เธอกำลังจะบอกว่า เธอท้องแล้วอย่างนั้นเหรอ” หมอหนุ่มกลืนน้ำลายหนืด ๆ ลงคอ พิมพ์มาดากำลังจะบอกเขาว่า เขากำลังจะกลายเป็นพ่อคนขึ้นมา
“เปล่าค่ะ พิมพ์คงไม่ปล่อยให้ตัวเองท้องทั้งที่รู้ว่าคุณหมอก็ไม่ได้อยากมีลูกหรอกค่ะ” กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้มันไหลออกมา เพราะถ้าเธอร้องไห้เมื่อไหร่ หมอจักรจับได้แน่!
ระดับเขาแล้ว เธอไม่เคยโกหกหมอจักรได้สำเร็จ
“สรุปคือยังไง?”
“พิมพ์ไม่ได้ท้องค่ะ”
“ไม่ท้องก็มาตรวจ”
“พิมพ์ไม่ตรวจค่ะ”
หมอหนุ่มมองใบหน้าของอีกคนนิ่ง ๆ ไม่ท้อง แต่ไม่กล้าตรวจ สรุปมันยังไง
“อย่าบังคับพิมพ์เลยนะคะ” พิมพ์มาดาจับมืออีกฝ่ายมากุม ใช้เสียงอ่อนเข้าพูด เผื่อหมอจักรจะยอมใจอ่อน
เพราะทุกครั้งที่เธออ้อน มันก็สำเร็จนี่นา
“พิมพ์ก็แค่ลองถามคุณหมอดู เผื่อว่าวันนี้คุณหมอเปลี่ยนใจอยากมีลูกขึ้นมา แต่ในเมื่อคุณหมอชัดเจนมาขนาดนี้แล้ว พิมพ์ก็คงไม่กล้าปล่อยให้ตัวเองท้องหรอกค่ะ คุณหมอสบายใจได้”
หมอหนุ่มได้ยินอย่างนั้นถอนหายใจแรง ก่อนจะพยักพเยิดหน้าออกไป แกะมือเรียวออกแล้วเดินเข้าห้องน้ำ ไปเก็บอุปกรณ์ทุกอย่างทิ้งลงถังขยะ ก่อนจะเดินออกมา
“เรากลับกันเลยไหมคะ”
“ไม่ คืนนี้ฉันจะนอนที่นี่”
“คะ?”
“ฉันบอกว่าจะนอนที่นี่” ทำไมต้องตกใจขนาดนั้น
หนังท้องตึง หนังตาก็หย่อน ยิ่งได้มาเจอแอร์เย็น ๆ มันยิ่งอยากนอนเอนหลัง ขี้เกียจขับรถกลับบ้าน
พิมพ์มาดาพยักหน้าช้า ๆ งั้นเธอคงต้องหาทางกลับเองแล้วล่ะ เพราะตอนมา เธอให้วินมอเตอร์ไซค์มาส่งที่นี่
“งั้นวันหลังเจอกันนะคะ”
“เธอจะไปไหน?” หมอหนุ่มโพล่งปากขึ้นถามเมื่อได้ยินอีกคนเอ่ยแบบนั้น เขาบอกว่าจะนอนที่นี่ แล้วพิมพ์มาดาจะกลับบ้านได้ยังไง
“พิมพ์จะกลับบ้านไงคะ”
“ฉันบอกว่าจะนอนที่นี่ แล้วเธอก็ต้องค้างด้วยกัน”
“คุณหมอ...” พิมพ์มาดาทำสีหน้าแปลกใจ ทำไมหมอจักร...
“ทำไมต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้น” แค่บอกให้ค้างด้วยกัน มันน่าตกใจมากนักเหรอ
“ก็เรา...ไม่เคยค้างด้วยกันนี่คะ จะไม่ให้พิมพ์ตกใจได้ยังไง” เขากลัวใจอ่อนให้เธอจะตายไปเธอรู้ ระดับหมอจักรแล้วนะ ไม่กอด ไม่หอม จิ้มแล้วจบ วันหน้าค่อยนัดมาใหม่อีกที
“ไม่เคย ก็ไม่ได้หมายความว่าจะค้างด้วยกันไม่ได้นี่”
“...”
“ไปแปรงฟัน”
- Writer
