พ้นหลังคนตัวเล็กเดินออกไป อาจารย์หนุ่มในชุดข้าราชการสีกากีเดินไปหยุดที่หน้าห้องนักเรียนชั้นอนุบาลหนึ่งทับหนึ่ง แล้วมองเด็กชายที่พอจำได้ว่าเป็นคนที่พิมพ์มาดามาส่ง ทว่า เด็กน้อยกลับนั่งหันหลังเล่นกับเพื่อนอยู่สี่ห้าคน
ถอดรองเท้าหนังออก แล้วเดินเข้าไปในห้องเรียน จึงทำให้สายตาทุกคู่ของเด็กในนี้ต่างหันมามองที่เขาเป็นตาเดียว
แต่เป้าหมายของเขา กลับมีเพียงหนึ่งเดียวก็คือเด็กชายผิวขาว ซึ่งตอนนี้อีกฝ่ายมองเขาไม่วางตา
“ครูปราชญ์สวัสดีครับ” เด็กน้อยคนหนึ่งจำได้ว่าอีกคนคือครูของที่นี่เพราะบ้านเราอยู่ใกล้กัน รีบยกมือไหว้พร้อมเอ่ยคำทักทาย
สิ้นเสียงของเด็กน้อยคนนั้น หลาย ๆ คนก็ยกมือไหว้พร้อมกล่าวคำสวัสดีตาม รวมทั้งคนที่เป็นเป้าหมายการมาในครั้งนี้ของอาจารย์หนุ่มก็ทำเหมือนเพื่อน
“สวัสดีครับ” ปราชญ์รับไหว้ทุกคน ก่อนจะมองไปยังเด็กน้อยคนนั้น เพราะแว็บหนึ่ง มีภาพบางอย่างเข้ามาในหัว
มันคือภาพถ่ายของเขา
