@หลายเดือนต่อมา
@โรงเรียนประถมคันคาย
“อย่าดื้ออย่าซนนะครับ แล้วตอนเย็นแม่จะให้ยายมารับ” พิมพ์มาดาแวะส่งลูกที่โรงเรียนตอนเช้า ก่อนจะขับมอเตอร์ไซค์ไปทำงาน เข้าวันที่สามแล้วของการเปิดเทอมใหม่
ลูกชายเธอขึ้นชั้นอนุบาลหนึ่งที่โรงเรียนประถมคันคาย ซึ่งก่อนหน้านั้นเรียนเตรียมอนุบาลที่โรงเรียนศูนย์เด็กเล็ก
เด็กชายตัวน้อยทำหน้าเศร้า ทำตาปริบ ๆ เพราะไม่อยากมาโรงเรียน อยู่ที่บ้านสนุกกว่าตั้งเยอะ
“เขต...”
“ค้าบ...เขตจะไม่ดื้อไม่ซน เป็นคนดีของแม่กับยายค้าบ”
“ดีมาก” พิมพ์มาดาได้ยินอย่างนั้นโล่งใจ ดีที่ลูกชายของเธอว่าง่าย ก็ตามประสาเด็ก อาจมีงอแงบ้างเป็นธรรมดา
นั่งยอง ๆ ลงที่ด้านล่าง สำรวจความเรียบร้อยให้ลูกชาย
มีผ้ากันเปื้อนสีชมพูสวมทับเสื้อนักเรียนสีขาว กระดุมเสื้อติดกับกางเกงขาสั้นสีน้ำเงิน สวมรองเท้าหนังเทียมสีดำ กับถุงเท้าที่ขาวสะอาดเพราะคนเป็นยายซักมือให้ สะอาดเอี่ยมอ่องตั้งแต่หัวจรดเท้า
ลู
