ตอนที่ 9 ก็แม่ไม่มีเงิน

842 Words

“โอ๊ย!” เด็กชายตัวน้อยยืนเอามือกอดอกหันหลังให้แม่ แล้วส่งเสียงร้องออกมาเพราะเจ็บ เมื่อตูดเล็ก ๆ โดนไม้ที่แม่ไปหามาจากที่ไหนก็ไม่รู้ฟาดมา ถึงไม่แรง แต่มันเจ็บมาก! “แม่ไม่เคยบอกให้เขตรับตังค์จากคนอื่นนะ” กระซิบกระซาบเตือนลูกชาย เพราะในที่นี้มีผู้ป่วยนอนอยู่รวมกันนับสิบเตียง แต่เธอเองก็ต้องสั่งสอนลูก ไปเอาเงินมากมายขนาดนี้จากคนอื่นมาได้ยังไงก่อน “แต่เขาให้เขตเองนะแม่ เขตไม่ได้อยากรับสักหน่อย เขายัดใส่มือเขตเอง” “ยัดเองยังไง” พิมพ์มาดาที่นั่งอยู่บนเสื่อปูพื้นข้างเตียงคนไข้ของแม่ขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย ใครกันจะยอมให้เงินมาเยอะขนาดนั้น “ก็พี่เขาทำหุ่นยนต์ของเขตพัง ก็เลยบอกให้เอาไปซื้อหุ่นยนต์ตัวใหม่” ยื่นหุ่นยนต์ให้แม่ดูว่ามันแขนขาหัก แม่บอกว่าหุ่นยนต์ตัวนี้ราคาแพงมาก แม่ซื้อให้บ่อย ๆ ไม่ได้ แต่เพราะวันนั้นเป็นวันเกิดของเขา แม่ก็เลยยอมซื้อให้ พิมพ์มาดามองตามมือของลูกชาย ก็เห็นว่ามันแขนขาหักจริง “แต่เขตควรบอกไปว่าไม่เป็นไรครับ” “อ้าว แต่พี่เขาทำผิดนี่นา ทำของคนอื่นพังก็ต้องรับผิดชอบสิ” “เขต...” เด็กชายตัวน้อยทำหน้าเศร้า เรียกเขตมาแบบนี้ สักหน่อยแม่ก็จะโกรธ และไม่พูดกับเขาอีกแล้วสิ ส่วนไอ้เขตก็นั่งเหงาหงอยข้างยาย นานมากกว่าแม่จะยอมคุยด้วย “แล้วถ้าเขตไม่เอา แม่จะมีเงินซื้อหุ่นยนต์ตัวใหม่ให้เขตหรือเปล่าครับ” พิมพ์มาดาคิดตาม นั่นสิ แล้วเธอจะกล้าซื้อหุ่นยนต์ตัวใหม่ให้ลูกได้หรือเปล่า ทำงานทั้งวันเลยนะ กว่าจะได้หุ่นยนต์ตัวนี้มา ปัจจุบันเธอทำงานเป็นพนักงานขายเครื่องใช้ไฟฟ้าในห้างสรรพสินค้า เงินเดือนก็ไม่ได้มาก มีแค่พอซื้อกับข้าวให้ลูกกับแม่กินไปวัน ๆ ช่วงที่เธอไปอยู่กรุงเทพ เธอไม่ได้ทำงาน เพราะไม่มีที่ไหนรับคนท้องเข้าทำงาน จำต้องใช้เงินเก็บที่ได้มาจากหมอจักรเลี้ยงดูตัวเองไปวัน ๆ รวมทั้งส่งกลับบ้านให้แม่ด้วย พอคลอดลูก เธอก็เลี้ยงเองตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ใช้เงินเก็บที่มีจนจะหมด กระทั่งสามปีต่อมา เงินหมด เธอจึงตัดสินใจกลับบ้าน และเล่าความจริงให้แม่ฟังว่าลูกสาวท่านท้องไม่มีพ่อ ตอนแรกแม่โกรธเธอมาก ถึงขนาดไม่ยอมคุยด้วย และไล่ไปอยู่ที่อื่น แต่พอเจอหลานเรียก ‘ยายค้าบ’ บ่อย ๆ หายโกรธตอนไหนก็ไม่รู้ แถมยังเอ็นดูเด็กตัวน้อยมากกว่าลูกอย่างเธอเสียอีก ก็ลูกชายเธอพูดเก่ง หลังจากเราสองแม่ลูกเคลียร์ใจ เธอจึงฝากแม่ดูแลเขต ส่วนตัวเองไปหาสมัครงาน ได้งานในห้างสรรพสินค้าในตัวอำเภอ กระทั่งช่วงนี้แม่ป่วย ก็เลยต้องหอบหิ้วกันมานอนที่โรงพยาบาล ส่วนเธอเองก็ต้องลางานสองวันเพื่อมาเฝ้าไข้แม่ เพราะครอบครัวเรามีกันแค่นี้ “แม่ค้าบบบบ” เด็กตัวน้อยนั่งคุกเข่าลงบนเสื่อ พนมมือแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “เขตไม่ได้อยากเอาสักหน่อย แต่พี่เขาให้เขตเอง แม่จะโกรธเขตจริง ๆ เหรอครับ” “ก็ที่เขตได้มามันมากไป แม่ซื้อหุ่นยนต์ให้เขตตัวละห้าร้อยเอง” “ห้าร้อยแปลว่าอะไรครับ” “แบงก์สีม่วงใบนึงครับ” เด็กน้อยพยักหน้า แม่บอกว่าแบงก์สีเทาเยอะกว่าแบงก์สีม่วง “แล้วแม่จะให้เขตทำยังไงครับ ให้เขตเอาไปคืนพี่เขาเหรอ แต่เขตไม่รู้จักบ้านพี่เขานี่นา” พิมพ์มาดาถอนหายใจเบา ๆ มันยากก็ตรงนี้ เพราะถ้าเธอรู้ว่าเป็นใคร เธอคงจะเอาไปคืน “ไม่เป็นไร ครั้งนี้แม่ถือว่าเขาให้เขตเอง แต่ครั้งต่อไป เขตห้ามรับเลยนะ กี่บาทก็ห้ามรับ แล้วบอกออกไปว่า เดี๋ยวแม่เขตจะหาเงินมาซื้อตัวใหม่ให้เองครับ” “ค้าบบบบบ” เด็กชายตัวน้อยรับทราบ ว่ายังไงก็ว่ากัน “แล้วแม่หายโกรธเขตหรือยังครับ” อะไรก็ไม่ดีเท่าให้แม่ยกโทษ “หายโกรธแล้วครับ แม่ให้อภัยเขต” “เย่!” เด็กน้อยดีใจรีบโผเข้ากอดคอแม่ด้วยความดีใจ ก่อนจะยักคิ้วรัว ๆ ใส่ยายที่มองอยู่ คนเป็นยายส่ายหัว ว่าแล้ว ไอ้เขตมันร้าย แม่มันตามมันไม่ทันหรอก อย่าให้กูเห็นเชียวนะ! ว่าใครคือพ่อของไอ้เขตมัน เพราะนอกจากหน้าตายังไม่เหมือนลูกสาวกูแล้ว นิสัยแบบนี้ก็ไม่ใช่ของพิมพ์มาดาแน่นอน ได้พ่อมันมาแน่ ๆ!

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more