ตอนที่ 7 ไอ้บ้าเอ๊ย!

681 Words

@สี่ปีต่อมา “หุ่นยนต์ผม!” มือเล็กกำลังจะเอื้อมลงไปหยิบของเล่นที่ทำหล่นจากมือ แต่กลับโดนเท้าหนาเหยียบ ร่างสูงได้ยินอย่างนั้นหยุดชะงัก พลางก้มลงมองที่เท้าของตัวเองทันที รีบยกเท้าออก ก็เห็นหุ่นยนต์ตัวสีแดงมีสภาพแขนขาหักเป็นสองท่อนเรียบร้อย “ฮื่อ ๆ” เด็กชายวัยสามขวบรีบก้มลงไปหยิบมันมาถือเอาไว้ในมือ ใบหน้าที่มีแมสปกปิดครึ่งหนึ่งเงยหน้ามองคนตัวสูงราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ที่บังอาจมาทำร้ายหุ่นยนต์ของรักของหวงของเขาพัง นี่เป็นหุ่นยนต์ตัวแรกที่แม่ซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดเลยนะ นายแพทย์อาณาจักร แสนร้าย ทำตัวไม่ถูก อีกทั้งยังกลัวเด็กคนนี้จะร้องไห้เสียงดังขึ้นมา แล้วตัวเองถูกมองว่ารังแกเด็กอยู่ รีบล้วงกระเป๋าสตางค์ใบหรูออกมา แล้วคลี่หาเงิน ก่อนจะยื่นธนบัตรสีเทาให้เด็กน้อยไปใบหนึ่ง พร้อมเอ่ยประโยคบางอย่างออกไป “ขอโทษครับ เอาไปซื้อใหม่นะ” “...” พอเห็นเด็กน้อยไม่หยิบ รีบยัดลงในมือของอีกฝ่ายทันที แล้วรีบเดินจากไป เพราะต้องไปตรวจคนไข้ในช่วงบ่ายต่อ “ไอ้บ้าเอ๊ย!” หมอหนุ่มก้าวเท้าเดินต่อไปไม่ออก เพราะมั่นใจว่าประโยคที่ได้ยินมันคงมาจากเด็กน้อยคนนั้นแน่ ๆ ค่อย ๆ หันกลับไปมอง ก็เห็นเด็กน้อยมองมาราวกับจะกินเลือดกินเลือดเขาอยู่เหมือนเดิม ทั้งที่เขาก็เอ่ยคำขอโทษ และชดใช้ค่าเสียหายให้แล้ว แต่ยังทำเหมือนไม่พอใจ ขายาวก้าวเดินกลับไปหาเด็กชายคนนั้น พร้อมมองอีกฝ่ายด้วยสายตานิ่งเรียบ ลูกเต้าเหล่าใครกัน ทำไมพ่อแม่ถึงไม่สั่งสอน ขอโทษแล้วก็ควรจะจบ ไม่ใช่มาด่าผู้ใหญ่ว่า ‘ไอ้บ้า’ แบบนี้ ร่างสูงกลับต้องชะงักไป เมื่อเดินเข้าใกล้ เด็กน้อยก็รีบตั้งการ์ดมวยใส่เขาทันที นึกไม่ถึง ว่าเด็กตัวแค่นี้ จะโกรธเขาถึงขั้นหมายทำร้ายร่างกาย แต่คิดว่าเขากลัวงั้นเหรอ ตัวเล็กแค่นี้ เอาอะไรมาน่ากลัว เอามือผลักเบา ๆ ก็ล้มแล้ว ร่างสูงนั่งยอง ๆ ให้ความสูงเสมอกัน หากแต่อย่างนั้นความสูงที่มีกว่าร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรยังทำให้หมอหนุ่มดูสูงกว่า “เมื่อกี้ว่าใครไอ้บ้า?” “ก็พี่ไง พี่เหยียบของเล่นของผมพัง คิดจะเอ่ยแค่คำขอโทษสั้น ๆ แล้วเอาเงินฟาดหัวแค่นี้เองเหรอ” หมอหนุ่มคิดตาม “เอ่ยคำขอโทษ กับให้เงินสดมันยังไม่พอ?” “ไม่พอ!” “แล้วอยากให้ทำยังไง?” เด็กน้อยนิ่งคิด ว่าจะเอายังไงดี หมอหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก ลูกใครวะ ดูท่าร้ายไม่เบา ถ้าโตอีกหน่อย เป็นมิจฉาชีพยังได้ “คิดออกหรือยัง จะเอายังไง” เพราะเขาต้องรีบไปแล้ว “พี่มีอีกไหมฮะ แม่ผมซื้อให้ มันใช้เงินมากกว่านี้นะ” หมอหนุ่มเลิกคิ้ว ครั้งแรกแค่แอบคิด แต่ตอนนี้ไม่แอบแล้วแหละ มิจฉาชีพชัด ๆ ! มั่นใจว่าแบงก์พันที่ให้ไป ซื้อหุ่นยนต์ราคาถูกหักง่ายแบบนั้นได้อีกหลายตัว อย่าให้เห็นนะ ว่าใครคือพ่อแม่ของเด็ก! มีลูกชายร้ายมาก ๆ แต่ตอนนี้ เขาไม่มีเวลามาต่อล้อต่อเถียง จำต้องให้เด็กมันไป หมอหนุ่มล้วงกระเป๋าสตางค์ออกมาจากในกางเกง แล้วเปิดอ้าออก หันไปทางฝ่ายนั้น ท่าทางแบบนี้ หยิบให้คงไม่พอใจหรอก หยิบเองไปเลยดีกว่า อยากรู้เหมือนกัน ว่าตัวเล็ก ๆ จะเอาเท่าไหร่ รู้ด้วยเหรอว่าแค่ไหนเงินมากเงินน้อย เด็กชายผิวขาวตาโตเมื่อเห็นอย่างนั้น แบงก์สีเทามีเยอะมาก แม่บอกว่า ใครมีแบงก์สีเทาเยอะรวยที่สุด ส่วนแม่ของเขามีน้อย

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more