Pagkawasak
606 Words
Hindi inakala ni Gina na sa isang iglap, magbabago ang lahat.
Nakatayo siya sa gitna ng paborito nilang café—ang lugar kung saan nagsimula ang pitong taon nilang pagmamahalan ni Siegfried. Dito siya unang sinabihang mahal siya, dito rin siya pinangakuan ng habangbuhay.
Pero ngayon, ibang klase ng katahimikan ang bumabalot sa pagitan nila.
“Gina…” mahina ngunit mabigat ang boses ni Siegfried.
Hindi niya magawang ngumiti. May kung anong kaba sa dibdib niya, parang may paparating na bagyong hindi niya kayang pigilan.
“Ano ‘yon?” pilit niyang kalmado.
Hindi agad sumagot si Siegfried. Ilang segundo ang lumipas bago ito tumingin diretso sa kanya—mga matang dati’y puno ng pagmamahal, ngayon ay may halong guilt.
“Kailangan nating mag-usap.”
Doon pa lang, parang may kung anong pumutok sa loob ni Gina.
“Huwag mong sabihin sa akin na…” nanginginig ang boses niya, “may iba ka na?”
Napayuko si Siegfried.
At sa simpleng galaw na iyon, parang gumuho ang mundo niya.
“Sino?” halos pabulong niyang tanong, pilit pinipigilan ang mga luhang gustong kumawala.
Tahimik.
Mas lalong sumakit.
“Sino, Siegfried?” this time, mas madiin na.
Dahan-dahang tumingin si Siegfried sa kanya.
“Si Lara.”
Parang tinamaan ng kidlat si Gina.
“Lara?” halos mapatawa siya sa sobrang sakit. “Bestfriend ko ‘yon, Siegfried. Bestfriend ko!”
“I’m sorry…” mahina nitong sabi.
“Sorry?” napailing siya. “Ilang beses kayong nagkikita? Gaano na katagal? Habang ako, naniwala sa’yo? Habang ako, pinagtatanggol ko kayo sa lahat?”
Hindi makatingin si Siegfried.
At doon, unti-unting napalitan ng galit ang sakit sa puso ni Gina.
“Sabihin mo sa akin na hindi totoo. Sabihin mo sa akin na nagkamali ka lang—at pipilitin kong intindihin!” halos magmakaawa na siya.
Pero ang sumunod na mga salita ni Siegfried ang tuluyang sumira sa kanya.
“Buntis si Lara.”
Tumigil ang mundo.
Hindi siya makahinga.
“Ano…?” mahina niyang tanong, parang ayaw tanggapin ng isip niya ang narinig.
“She’s pregnant, Gina. At ako ang ama.”
Parang may pwersang tumulak kay Gina paatras. Napakapit siya sa mesa para hindi matumba.
Lahat ng alaala nila—pitong taon ng pagmamahalan—biglang nawalan ng halaga.
“Kaya mo akong iwan… dahil doon?” nanginginig niyang tanong.
Hindi agad sumagot si Siegfried. Pero sapat na ang katahimikan nito para masagot ang lahat.
“Kailangan ko silang panagutan.”
At doon na tuluyang bumagsak ang mga luha ni Gina.
“Paano ako?” basag ang boses niya. “Paano ‘yung pitong taon, Siegfried? Wala lang ‘yon sa’yo?”
Lumapit si Siegfried, pero umatras siya.
“Huwag mo akong lapitan.”
“Gina, please—”
“Anong ‘please’?! Pinili mo na siya!” sigaw niya, hindi na napigilan ang emosyon.
Tahimik ulit si Siegfried.
At sa katahimikang iyon, naintindihan ni Gina ang pinakamasakit na katotohanan—
Hindi na siya ang pinili.
Hindi na siya ang mahal.
Huminga siya nang malalim, pilit kinokontrol ang sarili.
“Okay…” mahinang sabi niya, kahit durog na durog na siya. “Kung ‘yan ang desisyon mo… wala na akong magagawa.”
Saglit siyang tumingin kay Siegfried—ang lalaking minahal niya ng buong-buo.
“Pero tandaan mo ‘to,” nangingilid ang luha sa kanyang mga mata, “hindi mo lang ako iniwan ngayon… sinira mo ako.”
At sa huling pagkakataon, tinalikuran niya ang lalaking minsan niyang tinawag na tahanan.
Hindi niya alam kung paano siya magsisimula ulit.
Ang alam lang niya—
sa araw na iyon, may isang Gina ang tuluyang nawala.
- Writer
