(ลันทำอะไรอยู่ว่างไหมพี่ว่าจะ...)
"อึกพี่หมอฮือ"
หมอคิมพูดไม่ทันจบฉันก็ปล่อยโฮออกมาใส่โทรศัพท์เสียงดัง
(ลันเป็นอะไรร้องไห้ทำไม)
"ลันไม่อยากอยู่นี่แล้วพี่ช่วยมารับลันไปหน่อยได้ไหมลันอยากหนีไปจากนี้"
(โอเคๆใจเย็นๆนะตอนนี้ลันอยู่ไหนพี่จะไปรับ)
พอฉันส่งโลเคชั่นไปหมอคิมก็กดวางสายทันที
ตอนนี้ฉันไม่อยากอยู่ที่นี้อีกแล้วมันเกินกว่าที่ฉันจะรับไหวฉันทนเห็นเพื่อนสนิทกับแฟนตัวเองคบกันแบบนี้ไม่ได้ฉันทนไม่ได้ถ้าต้องเห็นเขารักคนอื่นทั้งที่เรายังคบกันแบบนี้ฉันขอเป็นฝ่ายไปเองดีกว่า
เมื่อคิดได้แบบนั้นก็ไม่รอช้ารีบเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางทันที
ทันใดนั้นเอง
แกร๊ก ~
เสียงประตูห้องถูกเปิดเข้ามาฉันจึงรีบทำทีเอากระเป๋าไปเก็บไว้ที่เดิมแล้วรีบวิ่งมานอนบนเตียง
"ลัน"
ไม่ใช่เสียงเขาแต่มันคือเสียงของแพรฝ้ายยัยเพื่อนทรยศ
ฉันลุกขึ้นจากเตียงเดินไปหาเธอทันทีที่ได้ยินเสียง
"มาทำไม" คำถามเย็นชาที่ออกมาจาก
