ฉันไม่ตอบอะไรตะแคงข้างหันหน้าหนีไปทางอื่นไม่อยากมองหน้าเขากลัวตัวเองจะร้องไห้ออกมา
ปัง ~
เสียงปิดประตูเขาคงจะออกไปแล้วล่ะ
"อึก"
ทำไมฉันต้องร้องไห้ด้วยนะเบื่อความอ่อนแอของตัวเองจังฉันเกลียดที่ตัวเองอ่อนแอแบบนี้
"เป็นอะไรร้องไห้ทำไม"
เสียงเข้มถามพร้อมกับจับตัวฉันให้หันมาหาเขา
เขายังอยู่อีกเหรอเมื่อกี้เสียงปิดประตูนึกว่าออกไปแล้วซะอีก
"เป็นอะไรไม่สบายเหรอหือ?"
วันนี้เขาเป็นอะไรทำไมอ่อนโยนกับฉันจัง
"หือเป็นอะไรไหนบอกซิ"
"ลันไม่อยากนอนคนเดียว"
บ้าเหรอลันนาเธอจะไปบอกเขาทำไมเขาทำดีด้วยนิดหน่อยก็หวั่นไหวแล้วเหรออย่าลืมสิว่าเขาต้องการแค่เด็กในท้องเธอเท่านั้น
"ลันพูดผิดลันอยากอยู่คนเดียวคุณคาร์เตอร์ออกไปเถอะค่ะมีงานด่วนไม่ใช่เหรอค่ะ"
"เธออยากให้ฉันออกไปงั้นเหรอ"
"ค่ะ"
ใบหน้าคมคายเคร่งครึมขึ้นดูจะไม่พอใจสักเท่าไรแต่ก็ยอมออกไปตามที่ฉันต้องการ
ปัง! ~ ฉันสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงประตู
