ลูกกระสนเจาะเข้าที่อกด้านขวาและซี่โครงอย่างจังแต่ฉันกลับไม่ร้องเลยซักแอะคงเพราะความเจ็บปวดที่ถูกกระทืบก่อนน่าเลยทำให้ตัวชาจนไม่รับรู้ถึงความเจ็บตอนถูกยิงรู้เพียงว่าขยับตัวไม่ได้เห็นแต่เลือดที่ค่อย ๆไหลออกมาจากตัวจนเต็มพื้น
"ไปทิ้งไว้นี่แหละเดี๋ยวก็ตายเอง"
เสียงคนขับรถพูดบอกลูกน้อง
"นายนี้โหดชะมัดขนาดกับผู้หญิงตัวแค่นี้ยังทำได้ขนาดนี้เห็นแล้วก็สงสารเธอนะ"
"พูดมากจริงพวกมึงนี่ไปได้แล้ว"
คนหลายคนเริ่มพูดเถียงกันไปมาแต่ไม่ทันไรเสียงทุกอย่างก็เงียบลงฉันไม่ได้ยินเสียงใครอีกแล้วเปลือกตาหนักอึ้งแขนขาหนักราวกับท่อนเหล็กฉันขยับตัวไม่ได้เลยมีเพียงน้ำตาและเสียงร้องเจ็บปวดที่แทบจะไม่เป็นเสียง
"อ๊ะ!"
ฉันร้องออกมาเพราะความเจ็บปวดภายในอกมันเพิ่มทวีคูณขึ้นฉันหายใจไม่ออกจึงต้องอ้าปากหอบหายใจแต่สิ่งที่ฉันทำมันยิ่งเพิ่มความปวดร้าวในอกเหมือนมีคนเอาค้อนมาทุบเป็นพันครั้ง หนาวจังทำไมมันหนาวแบบนี้ตอนนี้ฉันท
