"ถ้าไม่ทำก็หลีกไปค่ะ"
"ทำ ๆทำก็ได้จ๊ะ"
แล้วก็เดินไปถือถังเศษอาหารไปเทใส่ท่อระบายน้ำ
ฉันมองพี่ณัฐก็อดขำไม่ได้ท่าทางเบะปากเอามือปิดจมูกของเขามันทำให้ฉันหัวเราะออกมาได้ทุกครั้ง
"รีบไปดูหน้าบ้านก่อนดีกว่า"
ผิดคาดมากต่างจากที่คิดฉันนึกว่าจะเป็นลูกน้องเขาแต่กลับเป็นเขาแทน
ฉันรีบหลบเมื่อใบหน้าคมคายหันมามองทางนี้
คงต้องรออีกสักพักล่ะนะตอน9โมงค่อยมาดูอีกรอบถึงตอนนั้นเขาน่าจะไปแล้วล่ะ
หมับ ~
ฉันกำลังจะเดินไปทว่ามือใหญ่ก็คว้าหมับที่ข้อแขน
"เป็นห่วงฉันเหรอ"
คำถามแรกก็เข้าข้างตัวเองเลย
"เปล่าลันนึกว่าเป็นพี่วินกับพี่กันต์ไม่นึกว่าจะเป็นคุณ"
"เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเรียกพวกมันว่าพี่"
ยังจำได้อยู่อีกเหรอเนี่ย
"มันเรื่องของลันลันจะเรียกใครมันก็เป็นสิทธิ์ของลันไม่เกี่ยวกับคุณปล่อยค่ะ"
"น้องลันมีอะไรหรือเปล่าครับ..เฮ้ยกล้าจับแขนน้องลันของกูเหรอปล่อยนะเว้ย!!"
พี่ณัฐปรี่เข้ามาดึงมือหนาออกจากแ
