ตอนที่1หาจนพบ 💥
1064 Words
L: 'ลันนา' สาวบ้านนอกที่ไปทำงานในกรุงเทพฯตั้งแต่เรียนจบม.ปลายกระทั่งผ่านไป 4 ปี จู่ๆวันหนึ่งหญิงสาวก็กลับมาบ้านโดยไม่มีใครรู้ว่าเพราะอะไรจนเวลาล่วงเลยผ่านไป 4 ปี
จ.ขอนแก่น บ้านปูนเก่าๆชั้นเดียว
"ลันเอาราดหน้าไปส่งบ้านณัฐให้แม่ที"
"จ๊ะแม่ เดี๋ยวแม่มานะครับคนเก่ง"
ฉันหันไปพูดกับลูกชายวัย4ขวบที่กำลังนั่งดูดกินนมกล่องอย่างเอร็ดอร่อยก่อนจะลุกเดินไปหยิบถุงอาหารไปบ้านพี่ณัฐ
พี่ณัฐคือลูกชายคนเดียวของกำนันนกผู้นำหมู่บ้าน
ความจริงแล้วเขาพยายามจีบฉันตั้งแต่ที่ฉันกลับมาถึงบ้านอาทิตย์แรกจนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เลิกพยายามแม้เขาจะรู้ว่าฉันมีลูกแล้วก็ตาม
บ้านทรงไทยหลังใหญ่
พอมาถึงฉันก็มองเข้าไปในรัวบ้านหลังใหญ่ตะโกนเรียกให้คนข้างในออกมาเอาอาหารที่สั่ง
"มีใครอยู่ไหมคะลันเอาราดหน้ามาส่งค่ะ"
"ครับรอแป๊บนะครับน้องลัน"
เสียงพูดของคนในบ้านตอบกลับมาอย่างร้อนรนคงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพี่ณัฐ
"เข้ามานั่งรอที่โต๊ะก่อนนะเดี๋ยวพี่ไปหยิบเงินแป๊บเดียวครับ"
พี่ณัฐพูดชวนให้เข้าไปรอในบ้านฉันจึงต้องเดินเข้าไปนั่งรออย่างเลี่ยงไม่ได้
ฉันเดินผ่านประตูเข้าไปในรัวบ้านก็ต้องหยุดชักงักเมื่อเห็นผู้ชายหลายคนกำลังนั่งดื่มกันอยู่
แชะ ~
ทันใดนั้นเองเสียงชัตเตอร์มือถือของใครบางคนก็ดังขึ้นพอฉันหันไปมองทุกคนก็ทำตัวตามปกติราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นกระทั่งพี่ณัฐเดินถือเงินมาฉันจึงรีบหยิบเงินจากมือเขาแล้วเดินออกไปจากบ้านทันที
อีกด้าน
กรุงเทพฯ คาสิโนแห่งหนึ่ง
K: คาร์เตอร์ สมิธ
ก๊อกๆ ~
"เข้ามา"
ผมพูดบอกให้คนที่เคาะประตูอยู่ด้านนอกให้เข้ามา
"มีอะไร?"
"เรื่องที่นายให้ไปสืบได้เรื่องแล้วครับคนของเราส่งภาพนี้มาให้"
ไอ้กันต์มันพูดจบก็ยื่นโทรศัพท์มาให้ผมดู
IMG.ภาพถ่ายหญิงสาว
เป็นเธอจริงด้วยสุดท้ายฉันก็หาเธอจนพบ
"บอกคนของเราให้ตามดูเธอทุกฝีก้าวห้ามคาดสายตาเด็ดขาดจนกว่าฉันจะไปถึงเข้าใจไหม"
"ครับนาย"
ไอ้กันต์มันพูดจบก็ก้มหัวให้ผมเดินออกไปจากห้องทำตามที่ผมสั่ง
ตามหามาตั้งนานบทจะเจอก็เจอง่ายๆผมมองภาพหญิงสาวร่างบางในมือถือ เธอสวมเสื้อผ้าเก่าๆร่างกายผอมแห้งคงจะลำบากไม่น้อยเลย4ปีเต็มที่ผมตามหาเธอในที่สุดผมก็หาเธอจนพบครั้งนี้ผมจะไม่ยอมปล่อยให้เธอหลุดมือไปอีกผมจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เธอคืนมา
"มีใครอยู่ข้างนอกบ้าง"
ผมตะโกนเรียกลูกน้องที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก
"ครับนาย"
เป็นไอ้วินที่เปิดประตูเข้ามา
"มึงไปเรียกดุจดาวมาพบกูเดี่ยวนี้"
"ครับ"
มันก้มหัวให้ผมก่อนจะเดินออกไป
ในเมื่อผมเจอเธอแล้วก็ต้องสะสางเรื่องดุจดาวให้จบก่อนที่ผมจะพาเธอกลับมาผมต้องจัดการปัญหาทั้งหมดให้พ้นทางมันจะได้ไม่มีปัญหาตามมาทีหลัง
ผ่านไปไม่นานไอ้วินก็พาดุจดาวเข้ามาภายในห้องทำงานผม
"เรียกดุจมามีอะไรคะ?"
ดุจดาวเธอพูดถามผมพร้อมกับเดินมานั่งลงที่โซฟาข้างๆมือเล็กถูกยกขึ้นลูบที่ต้นขาผมอย่างต้องการยั่วยวน
"นี่เอกสารเซ็นซะ"
ผมปัดมือเธอออกไปจากตักแกร่งยื่นเอกสารพร้อมกับปากกาวางไว้ตรงหน้าเธอ
"เอกสารอะไรคะ?"
"เอกสารการหย่า"
ทันทีที่ผมพูดจบ ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างเธอมองผมอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
"ค..คาเตอร์คุณพูดอะไรคะไม่นะดุจไม่หย่า"
"ถ้าเธอไม่ยอมเซ็นฉันจะฆ่าไอ้เมฆาชู้รักของเธอทิ้งซะ"
ผมหันไปพูดกับเธอน้ำเสียงเย็นชา
ดวงตากลมโตเบิกกว้างอีกครั้ง เมื่อได้ยินแบบนั้น เธอคงคิดว่าผมไม่รู้สินะว่าเธอกับไอ้เมฆาลักลอบมีสัมพันธ์กันแต่ที่ผมไม่พูดเพราะผมไม่แคร์ยังไงล่ะที่ผมแต่งงานกับเธอมันก็แค่เพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจเท่านั้นผมไม่เคยรักเธอเลยสักนิดแต่ถึงแม้จะไม่รักเธอก็ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นเมียที่ถูกต้องตามกฎหมายของผมการที่เธอแอบมีสัมพันธ์กับคนอื่นมันเป็นการหักหน้าผมอย่างไม่เหลือชิ้นดีเพราะก่อนจะแต่งงานผมเคยบอกเธออย่างชัดเจนแล้วถ้าเธอมีชู้เราจะหย่ากันทันทีโดยไม่ฟังคำอธิบายอะไรทั้งสิ้น
"รีบเซ็นนี่คือคำเตือนครั้งที่สอง"
ผมพูดออกคำสั่งกับคนตรงหน้า
ร่างบางเล็กตัวสั่นเทาไปด้วยความกลัวก่อนที่เธอจะเงยหน้าพูดกับผม
"คาเตอร์ดุจขอโทษดุจขอร้องอย่าหย่ากับดุจเลยนะถ้าเราหย่ากันตอนนี้แล้วชื่อเสียงของดุจละอีกอย่างถ้าคุณพ่อรู้ท่านเอาดุจตายแน่"
"นั้นมันเรื่องของเธอ เธอทำตัวเธอเองนะดุจดาวฉันเคยเตือนเธอแล้วใช่ไหมว่าฉันเกลียดการถูกหักหลังถ้าไม่อยากให้ชู้รักเธอมันตายก็รีบเซ็นซะไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่าไอ้เพื่อนทรยศแล้วแฉเรื่องเธอกับมันให้โลกรู้คราวนี้เลือกเอาว่าจะเซ็นดีดีแล้วรับเงิน20ล้านไปตามสัญญาที่เคยตกลงกันหรือจะให้ฉันแฉเรื่องเหี้ยๆของเธอกับมัน"
ดุจดาวนั่งนิ่งแววตาดูสับสนหึ!ไอ้เมฆามันโดนหลอกสินะ
ก๊อกๆ ~
"เข้ามา"
"นายครับเครื่องพร้อมแล้วครับ"
ผมพยักหน้าให้ไอ้วินน้อย ๆลุกขึ้นหยิบเสื้อสูทที่พาดบนเก้าอี้มาสวมแล้วหันไปพูดเน้นยำกับเธออีกครั้ง
"หวังว่าฉันกลับมาแล้วจะเห็นลายเซ็นเธอบนใบหย่านะ"
ปัง ~
- Writer
