อุ้มรักมาเฟียเลว(NC20++)

ตอนที่2จุดเริ่มต้น

3ชั่วโมงต่อมา

18:59 .น บ้านปูนเก่าๆชั้นเดียว

"แม่ครับ.."

ฉันหันควับไปทันทีที่ได้ยินเสียงลูกชายเรียก

"ว่าไงครับแดนเนียล"

"ผมง่วง"

แดนเนียลพูดพร้อมกับขยี้ตาเบาๆ

"ง่วงเหรองั้นเดี๋ยวแม่ให้ยายพาไปนอนนะครับ"

"แม่พาแดนไปนอนเถอะเดี๋ยวลันเก็บเอง"

ฉันหันไปเรียกแม่ที่กำลังหัวหมุนกับผ้าปูโต๊ะ

แม่พยักหน้าน้อย ๆเดินมาจับมือหลานชายเข้าไปในห้อง

"ทำไมฟ้าครึ้มจัง"

วืด ฟิ้ว ~

ฉันพูดไม่ทันขาดคำลมวูบใหญ่ก็พัดเข้ามาอย่างแรงจนผ้าปูโต๊ะกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง

"สงสัยคืนนี้ฝนตกแน่เลย "

พูดจบก็มองไปที่ถนนหน้าบ้านนั่นผ้าปูโต๊ะบ้านฉันมันปลิวไปตกกลางถนนเลยคงต้องรีบไปเก็บแล้วล่ะถ้าถูกรถเหยียบขึ้นมาใช้งานไม่ได้กันพอดี

เมื่อคิดได้แบบนั้นก็ไม่รอช้ารีบวิ่งไปเก็บผ้าปูโต๊ะทันที

ในขณะที่ฉันก้มตัวเก็บผ้าอยู่นั้นจู่ๆก็มีคนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาสวมรองเท้าคัซซูหรูหราสีดำคลับฉันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ใจดวงน้อยเต้นรัวราวกับจะทะลุออกมาจากอก

ไม่ใช่หรอกลันนาไม่ใช่เขาผ่านมา4ปีแล้วไม่มีทางที่จะเป็นเขา

ฉันนึกปลอมใจตัวเองก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นหันหลังโดยที่ไม่ได้มองว่าคนตรงหน้าคือใครรู้เพียงว่าเขาสวมชุดสูทสีกรมท่าเท่านั้น

หมับ ~

ไม่ทันทีจะได้เดินไปแขนหนาก็ยกมากอดเอวฉันจากด้านหลัง

"ฉันคิดถึงเธอ"

ฉันเบิกตากว้างจำเสียงนี้ได้ดีใจดวงน้อยตกวูบล่นลงมายังข้อเท้ารีบดึงแขนคนข้างหลังออก

"ค...คุณคาเตอร์"

เป็นเขาจริงด้วย คุณคาเตอร์มาในชุดสูทสีกรมท่าแหวกผมหน้าม้าสวมแววตา เขาสวมแววตาตั้งแต่เมื่อไรแต่ใส่แบบนี้ดูดีไปอีกแบบ ไม่สิตอนนี้ไม่ใช่เวลามาดูความหล่อของเขานะ

เขามาที่นี่ได้ยังไงรู้ได้ไงว่าฉันอยู่นี่

"เธอผอมลงไปเยอะเลยนะลำบากมากใช่ไหม"

สายตาคมจ้องมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้ามือหนาก็ยกมาจับมือสากๆของฉันที่เคยผ่านการทำงานหนักมาทุกอย่างจนมือมีแต่รอยแผล

"ทำไมมือมีแต่รอยแผลแบบนี้ล่ะหือ"

ฉันไม่ตอบเขารีบชักมือกลับทันทีที่ตั้งสติได้ก็ก้าวเท้าเดินถอยหลังในขณะที่อีกคนก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้จนหลังฉันติดกับกำแพงบ้าน

ร่างสูงใหญ่ยกมือมาจับปลายคางให้เชิดขึ้นมองเขาใบหน้าคมคายก้มลงมาจนหน้าผากของเราชนกัน

"ฉันตามหาเธอเจอแล้วฉันจะไม่ปล่อยให้เธอหลุดมือฉันไปอีกกลับไปกับฉัน"

"ไม่"

ฉันตอบเขาไปเพียงคำสั้นๆฉันไม่มีทางกลับไปกับคนใจร้ายแบบเขาแน่ไม่มีทางฉันอุตส่าห์หนีมาถึงนี่แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยฉันไป ก่อนหน้านี้เขาทำร้ายจิตใจฉันอย่างแสนสาหัสฉันร้องไห้จนไม่มีน้ำตาเหลือให้เขาอีกแล้วไม่มีวันลืมวันนั้นวันที่รู้ว่าเขาหลอกล่วงฉันไม่มีวันลืมว่าสี่ปีก่อนฉันต้องทุกข์ทรมานขนาดไหนถ้าวันนั้นฉันไม่ได้หมอคิมช่วยไว้คงตายไปนานแล้ว

ย้อนไปเมื่อ4ปีก่อน

จุดเริ่มต้น K:'คาเตอร์'หนุ่มหล่อประธานบริษัทใหญ่ยักษ์ หรือที่ใคร ๆก็รู้จักในนามลูกชายคนรองของตระกูลสมิธ มาเฟียใหญ่

คลับแห่งหนึ่ง. ห้องทำงานคาเตอร์

"นี่ลันนาค่ะเด็กใหม่ที่เจ๊พึ่งรับเข้ามาทำงานวันนี้น้องอายุ20เจ๊พามาให้คุณคาเตอร์ดูว่าน้องควรจะอยู่ระดับไหน"

ผมนั่งฟังเจ๊แววพูดสายตาก็มองไปยังคนที่ยืนตัวสั่นอย่างกับจ้าวเข้า ลูกไม่ตื้น ๆแบบนี้ผมเจอมาเยอะแล้วทำเป็นไม่เคยผ่านโลกทั้งที่จริงแล้วโชกโชนเรื่องบนเตียงจนนับไม่ถ้วน

"เจ๊ออกไปก่อนผมขอเทสงานเด็กนี่ก่อน"

ผมหันไปออกคำสั่งกับเจ๊แวว คำว่าเทสงานไม่ต้องอธิบายมากเจ๊แววก็รู้ว่าหมายถึงอะไร

"เออ..งั้นก็ได้ค่ะ เจ๊ไปรอข้างนอกนะถ้าอยากได้งานก็ทำตัวดีๆเข้าใจไหม"

ยัยนั่นพยักหน้าแรงๆอย่างกับเด็กรับคำผู้ใหญ่

การที่เจ๊แววเตือนเด็กแบบนี้แปลว่ายัยเด็กนี่ก็ไม่ได้เต็มใจมาทำงานนี้งั้นที่ตัวสั่นแม้กี้ก็ไม่ได้แกล้งสินะ

พอเจ๊แววออกไปทุกอย่างก็ถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ ภายในห้องเหลือเพียงผมไอ้กันต์ไอ้วินลูกน้องคนสนิทกับยัยเด็กนั่น

"เดินมานั่งนี่"

ผมตบมือลงที่ตักตัวเองเบาๆ

ยัยเด็กนั่นเงยขึ้นมามองที่มือผมก่อนจะค่อยๆขยับตัวเดินมาหาผมที่โต๊ะทำงาน

" ชักช้า"

พูดจบก็ดึงคนตัวเล็กนั่งลงบนตักแกร่ง

"เธอเคยทำงานแบบนี้ไหม"

ผมถามเธอมือก็ยกจับเอาผมดำคลับออกไปให้พ้นใบหน้่าสวย

เธอไม่ได้พูดตอบแต่ส่ายหน้าไปมาแทน

ผมใช้มือจับปลายคางให้เงยขึ้นฝ่ามือใหญ่ก็ปัดไรผมที่หล่นลงมาเกะกะไปทัดไว้หลังใบหูเผยให้เห็นใบหน้าจิ้มลิ้ม แน่นอนว่าถูกใจผมอย่างมากแบบนี้คงปล่อยให้ไปบริการแขกไม่ได้แล้วล่ะก็เธอถูกใจผมขนาดนี้คิดว่าผมจะยอมปล่อยเธอไปเหรอไม่มีทาง

"เธอไม่ต้องไปบริการแขกบริการฉันคนเดียวก็พอเข้าใจไหม"

"ค..ค่ะ"

ดวงตากลมโตจ้องมองผมริมฝีปากบางเล็กก็ขยับพูดเบาๆ

น่าจูบชะมัด

จุ๊บ ~

คิดได้แบบนั้นผมก็ไม่รอช้ากดริมฝีปากฉกชิมรสหวานจากปากเธอด้วยความเร่าร้อนทว่าเธอกลับทำเหมือนจูบไม่เป็นเธอยกมือดันอกผมออกสูดลมหายใจเข้าอย่างแรง

"เธอกลั้นหายใจเหรอ"

"ค..ค่ะ"

แค่นั้นแหละครับผมก็รู้ได้ทันทีว่าเธอไม่เคยจูบมาก่อน ถ้างั้นแปลว่าเธอก็ยังซิ่งอยู่นะสิเพื่อความแน่ใจลองถามเธอดูหน่อยแล้วกัน

"เธอเคยมีแฟนไหม"

คำถามของผมทำเอาไอ้กันต์กับไอ้วินหันมามองที่ผมกับเธออย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน