เช้าวันต่อมา. 06:00 น.
พอเช้าปุ๊บฉันก็ไม่รอให้ลูกน้องเขามาเรียกฉันแอบเดินออกไปจากห้องลงไปข้างล่างมองไปรอบๆหน้าตึกที่เคยมีบอดี้การ์ดหลายสิบคนยืนเฝ้าอยู่แต่ตอนนี้ไม่มีแล้วทางสะดวกที่จะออกไปโดยไม่มีใครเห็น
พอเดินออกมาจากตึกได้ฉันก็ไม่รอช้าใส่เกียร์หมาวิ่งออกไปที่ถนนใหญ่อย่างรวดเร็ว
"แท็กซี่"
ฉันยกมือโบกรถที่กำลังขับมา
"ไปบ้านเช่านงเยาว์ค่ะ"
พอบอกจุดหมายปลายทางรถก็ขับออกไปทันที
บ้านเช่าเล็กๆ
"อ้าวหนูลันพึ่งกลับเหรอ"
เป็นป้ากานต์ที่ถามฉัน
"ค่ะพอดีเมื่อคืนเลิกดึกนะค่ะลันเลยนอนที่บริษัท"
"อ๋อจ้ะแม้ช่วงนี้ขยันนะ"
ฉันหันไปยิ้มให้ป้ากานต์น้อย ๆก่อนจะรีบไขกุญแจเข้าห้องอาบน้ำแต่งตัวไปรอรถที่ บ.ข.ส
7ชั่วโมงผ่านไป
จ.ขอนแก่น 13:50 น.
ป่านนี้เขาคงรู้แล้วล่ะว่าฉันออกมาโดยที่ไม่รอลูกน้องเขา
เอี๊ยด ~
"โอ้ยเจ็บ!"
จู่ๆรถบัสก็เบรกกะทันหันทำให้หัวฉันและคนอื่น ๆทิ่มโดนขอบเบาะ
'เกิดอะไรขึ้นรถจอด
