ทันทีที่ขาฉันแตะถึงพื้นเสียงซุบซิบก็เริ่มดังขึ้นจนบางประโยคฉันก็ได้ยิน
"บ้านเธอหลังไหน"
คุณคาร์เตอร์ถอดแววดำออกเก็บใส่ในกระเป๋าเสื้อแล้วหันมาถามฉัน
"เดินตามลันมาเลยค่ะ"
เขาพยักหน้าน้อย ๆก่อนจะหันไปพูดบอกลูกน้อง
"มึงไม่ต้องไปเฝ้ารถอยู่นี่"
"ครับนาย"
พี่วินก้มหัวรับคำสั่ง
พอสั่งลูกน้องเสร็จคุณคาร์เตอร์ก็เดินตามฉันมาที่บ้านไม้เก่าๆสองชั้นโดยมีสายตาของชาวบ้านจับจ้องอยู่ตลอดทางกระทั่งถึงบ้านฉัน
"นี่ค่ะบ้านลัน"
"อืม"
คุณคาร์เตอร์พยักหน้าทำเสียงในลำคอ
ทำไมเขาดูนิ่งจังลองทดสอบหน่อยดีกว่า
"คืนนี้ลันจะนอนที่นี่นะคะคุณคาร์เตอร์จะนอนด้วยกันไหม"
เขาหันควับมาหาฉันทันทีที่ถูกถามสายตามองอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าฉันจะชวน
"เธอชวนฉันนอนค้างเหรอ"
"ทำไมคะหรือคุณนอนไม่ได้เหรอ"
ฉันถามใบหน้าซ้อนรอยยิ้มเอาไว้ที่แบบนี้เขานอนไม่ได้หรอก
"เปล่าแค่ไม่นึกว่าเธอจะชวนฉันนอนค้าง..โอเคตกลงฉันจะนอนค้างที่นี่"
