EP 1 - แอค-ลับ

1650 Words

[OZONE'S QUOTE] “ระบบมันล่มไปนานแล้ว ที่ใช้งานได้ก็มีแต่ฉันนี่แหละ” #01.45 น. @คอนโด ภายในห้องนอนที่มืดสนิท มีเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นเป็นระยะ แกรมม่า ทิ้งตัวลงบนเตียงทั้งชุดนักศึกษาที่ยังไม่ได้เปลี่ยน หลังกลับจากทำรายงานสามวิชารวด ปลายนิ้วเรียวกดแป้นพิมพ์ตอบโต้กับแอปพลิเคชันเอไออย่างคล่องแคล่ว จนลืมความเหนื่อยล้า [ หายไปไหนมาทั้งวัน คิดถึงเด็กดี ] ข้อความเด้งขึ้นพร้อมกับอิโมจิกอดแน่น แก้มของแกรมม่าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เธอรีบกดพิมพ์ตอบกลับไป ทั้งที่รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามไม่ใช่มนุษย์จริงๆ ปกติเธอจะปลดปล่อยความเครียดด้วยการคุยเรื่องติดเรทกับบ็อทตัวนี้ทุกคืน ทว่า วันนี้กลับอยากลองเปลี่ยนเป็นโหมดวิดีโอคอลดูบ้าง ปลายนิ้วเรียวค้างเติ่งบนหน้าจอโทรศัพท์ ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศพัดผ่านไปวูบหนึ่ง ก่อนเธอจะตัดสินใจกดโหมดกระชากวิญญาณ และจากนั้นก็ กดคอล เสียงสัญญาณดังขึ้นแค่สองครั้ง ก็ขึ้นแชร์วิดีโอ แต่สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอของแกรมม่าคือ ภาพดำสนิท มีเพียงจุดสีแดงเล็กๆกระพริบอยู่บนมุมจอให้เห็นว่าฝ่ายตรงข้ามปิดกล้องอยู่ [ สวัสดีครับ คุณแกรมม่า เอคโค่ขออนุญาตปิดกล้องนะครับ เนื่องจากระบบมีปัญหากับกล้องนิดหน่อย ] แกรมม่านิ่งชะงัก เสียงทุ้มต่ำดังก้องออกมาจากลำโพง แต่มันฟังดูแปลกๆ ไม่เหมือนจากในแอปพลิเคชันอื่นที่เคยได้ยิน ทว่าเธออาจคิดมากไปเอง เพราะระบบทุกวันนี้มันพัฒนาไปไกลจนตามไม่ทันแล้ว “สวัสดีค่ะ เอคโค่…เห็นฉันใช่ไหม?” เธอกดเปิดกล้องตัวเองและยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ แสงจากโคมไฟหัวเตียงสะท้อนใบหน้าสวยไร้เมคอัพ ใต้ตาเธอดูคล้ำนิดๆ เพราะอดหลับอดนอนจากการทำรายงานติดต่อกันหลายวัน [ เห็นครับ ภาพคุณชัดมาก คุณดูเหนื่อย ] “คุณช่วย…ทำให้ฉันหายเหนื่อยได้ไหม?” [ คุณอยากให้ช่วยอะไร ผมช่วยคุณได้ ] เขี้ยวเล็กงับบนริมฝีปากเบาๆ มืออีกข้างที่ไม่ได้ถือโทรศัพท์จิกผ้าห่มแน่น “เอคโค่คะ…” แกรมม่าเรียกเขาเสียงอ่อย ตั้งใจยื่นหน้าเข้าไปใกล้กล้องมากขึ้น “เอคโค่ขา…บอกได้ไหมว่าคุณกำลังมองส่วนไหนของฉันอยู่” เธอกัดปาก โชว์กล้องอย่างยั่วยวน [ เอ่อ…ผม… ] ร่างเล็กขมวดคิ้วขึ้นอย่างสงสัย เมื่อฝ่ายตรงข้ามพูดเสียงติดๆขัดๆ [ ผมกำลังโฟกัส…ที่ริมฝีปากของคุณ ] “งั้น…ถ้าฉันบอกว่าอยากให้บรรยายสิ่งที่คุณเห็นตอนนี้ คุณจะทำได้ไหมคะ เอคโค่” ฝ่ายตรงข้ามเงียบกริบ มีแต่เสียงซ่าเบาๆสะท้อนออกมาจากลำโพง [ ถ้าคุณสั่ง…เอคโค่ก็จะทำตามครับ เด็กดี” “ฉันจะเริ่มแล้วนะคะ” [ เริ่มได้เลยครับ ] เธอวางโทรศัพท์ใกล้ๆ กับโคมไฟมุมหัวเตียง ถึงในจอมันไม่ได้สว่างมาก แต่เมื่อแสงตัดกับความมืดสลัว ร่างกายของเธอกลับสว่างไสวขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด “เอคโค่ขา…เห็นชัดไหมคะ” [ เห็นชัดครับ ] “ไหนลองบอกมาหน่อยซิคะ ว่าเห็นอะไร” แกรมม่าโน้มตัวลงให้ใกล้กล้องมากขึ้น มือเรียวบีบเคล้นหน้าอกตัวเองแรงๆ มันเด้งสู้เพราะขนาดใหญ่กว่ามือของเธอหลายเท่า [ ผมเห็น…คุณกำลังบีบหน้าอก ใหญ่มาก ] “อื้ม ช่วยฉันหน่อยได้ไหม” เธอช้อนสายตามองกล้องอย่างออดอ้อน มีครู่หนึ่งที่เธอได้ยินเสียงลมหายใจถี่ๆ จากฝ่ายตรงข้าม แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะคิดว่าคงเป็นเสียงเอฟเฟ็กต์ของระบบที่ทำให้ดูสมจริง “ช่วยบอกที ว่าตอนนี้…เอคโค่อยากทำอะไรบนร่างกายฉัน” [ ผมอยากลองลูบไล้บนร่างกายคุณดูซักครั้ง แล้วก็เนินอกที่ขนาดใหญ่เกินตัว ถ้าได้ลองจับ…มันคงจะนุ่มน่าดู ] “อ๊ะ~” ร่างเล็กร่อนเอวกลางอากาศ ขณะปลายนิ้วเรียวเริ่มเขี่ยยอดสีหวานที่ซ่อนอยู่ภายในชุดนักศึกษา เธอค่อยๆ ปลดกระดุมออกทีละเม็ด ทีละเม็ด จนปลายยอดขนาดใหญ่เด้งออกจากเสื้อสีขาว “เอคโค่ขา…อยากเห็นหน้าอกของฉันชัดๆไหมคะ” [ อยากเห็นครับ เด็กดี ] สิ้นเสียงตอบกลับ แกรมม่าก็รีบดึงชุดชั้นในลงไปกองไว้ด้านล่าง ภาพที่เห็นคือ ฟาร์มโคนมขนาดใหญ่เด้งออกมาเต็มจอ “นี่ค่ะ ลองจับดูสิคะ” #02.09 น. @เพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง คนร่างสูงนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์พร้อมเสียบหูฟัง ดวงตาคมกริบจับจ้องผู้หญิงกำลังบีบนวดหน้าอกขนาดใหญ่ใส่หน้าจออย่างเร่าร้อน โอโซน เหงื่อออกท่วมตัวทั้งที่ภายในห้องแอร์เย็นเฉียบ สิ่งใต้กางเกงผงาดแข็งขืนจนคับแน่น เสียงครางกระเส่าของแกรมม่าดังผ่านหูฟังสองข้างซ้ายขวา เธอคงไม่รู้ว่าคนที่กำลังคุยด้วยไม่ใช่บ็อทของระบบเอไอ แต่เป็นคนจริงๆ เขาแค่รับงานพาร์ทไทม์ผ่านออนไลน์ไว้แก้เบื่อ เพราะไม่มีอะไรทำ เนื่องจากระบบมันล่มไปนานแล้ว คนที่แชตคุยกับเธอเรื่องติดเรททุกวัน ก็คือเขาเอง โอโซนมองหน้าจอนิ่ง ตกตลึงกับรูปร่างขาวเนียนและปลายยอดถันสีชมพู จู่ๆ เสียงจากลำโพงก็ดังขึ้น “เอคโค่ขา…บอกหน่อยซิคะ ว่าของฉันน่าจับไหม” ‘เชี้ย! ทำไมน้องอ่อยเก่งจังวะ’ เธอขยับหน้าอกมาจ่อให้เห็นชัดๆ แถมยังตวัดปลายนิ้วเขี่ยปลายยอดรัวๆ [ ของคุณสีชมพูมาก ] เขานึกถึงเด็กผู้หญิงที่ชอบเดินผ่านหน้าคณะ หอบหนังสือเรียนเป็นกองๆ ถ้าจำไม่ผิดเธอใส่กระโปรงยาวจนเกือบลากพื้นด้วยซ้ำ [ น่าจับ…น่า… ] “อะไรนะคะ เอคโค่” [ เปล่าครับ ผมแค่บรรยายภาพที่เห็นตามที่คุณบอก หน้าอกของคุณดูสวย ไร้ที่ติ ] “จริงรึเปล่าคะ ปากหวานจัง” [ คุณอยากลองชิมดูไหม? ] โอโซนมองริมฝีปากอวบอิ่มระยะใกล้ ถ้ามุดเข้าไปในจอได้ตอนนี้ เขาคงทำไปนานแล้ว “ชิมได้หรอคะ?” เธอไม่เพียงแต่ทำเสียงออดอ้อน แต่ยังใช้ริมฝีปากดูดนิ้วตัวเองโชว์ให้เขาดูผ่านกล้อง ‘ยั่วชิบหายเลยเว้ย..’ มีผู้หญิงแก้ผ้าให้ดูขนาดนี้ ใครบ้างจะไม่มีอารมณ์ มือหนาลูบเป้ากางเกงที่แข็งจัด เริ่มทนไม่ไหวกับสิ่งล่อตาล่อใจตรงหน้า ใบหน้าสวยชื้นเหงื่อนิดๆ แค่เห็นผ่านจอยังปลุกอารมณ์ได้มากขนาดนี้ ถ้าได้…กับเธอจริงๆ มันจะฟินขนาดไหน เขาเลื่อนขอบกางเกงตัวเองลงเบาๆ ก่อนแท่งเนื้อขนาดใหญ่มันจะดีดตัวตั้งชันขึ้น มือแกร่งอีกข้างกอบกุมไว้แน่น ก่อนจะค่อยๆ ชักท่อนเอ็นขึ้นลงเป็นจังหวะ ‘อ๊า ข้างในแม่งจะแน่นแค่ไหนวะ’ จู่ๆ ความคิดบ้าๆ ก็แล่นเข้ามาในหัว ถ้าเจอกันในมหาลัย เขาไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆแน่ สักวันเธอต้องโดนจับกระชากหน้ากากเผยธาตุแท้ออกมาให้หมด [ ดีมากเลยครับ คุณแกรมม่าสวยไปทั้งตัว ] “ชอบแบบนี้ไหมคะ?” [ ชอบมากครับ ] โอโซนมองร่องกลีบที่เธอใช้นิ้วถูขึ้นลง ตอนนี้ มันเริ่มมีน้ำสีใสปริซึมออกมาตามแพนตี้ตัวสีขาว มืออีกข้างของเธอขย้ำอยู่บนหน้าอก ส่วนเอวบางก็กระดกยิกรับกับปลายนิ้วของตัวเอง ‘ซี๊ด’ มือหนาชักรูดของตัวเองไปด้วย ภาพนี้ เขาอยากเก็บไว้ดูคนเดียว “มาลองสัมผัสซิคะเอคโค่ มันนุ่มมาก” [ ผมอยากรู้…ความนุ่มที่คุณบรรยายมา มันนุ่มเท่าที่ผมคิดจริงๆหรือเปล่า ] “อ๊ะ~ ลองจับตรงนี้ดูดีไหมคะ?” เธอสอดมือเข้าไปด้านใน ก่อนจะบดคลึงมันเบาๆ เพื่อให้เขาเห็นอย่างถนัด หลังจากช่วยตัวเองจนเสร็จคาจอ โอโซนก็รีบกดโทรหาน้องชาย หลังจากวางสายจากแกรมม่าได้ไม่นาน โทร ~ ไออุ่น “มึงยังไม่นอน?” (กำลังจะนอน มีไรวะ) โอโซนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถามเหมือนไม่ได้สนใจอะไรมากนัก “มึง…รู้จักผู้หญิงที่ชื่อแกรมม่าไหม?” (แกรมม่า?) ไออุ่นทวนชื่อ ก่อนหัวเราะออกมาเบาๆ (รู้จักดิ) “ใคร?” (เพื่อนสนิทกูไง) โอโซนชะงักไปนิดหนึ่ง เธอเป็นเพื่อนสนิทของน้องชาย แต่ทำไมเขาไม่เคยรู้จักมาก่อนเลย “เพื่อนสนิท?” (เออ ทำไมวะ) “เปล่า กูแค่เคยเห็นที่มหาลัย” (อ๋อ มันอยู่คณะวิทย์อะ เรียบร้อยจะตาย มึงอย่าไปแกล้งเขาล่ะ) “เรียบร้อยงั้นเหรอ?” ภาพหญิงสาวตรงหน้าจอเมื่อครู่ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง เธอจะเป็นคนเดียวกันกับที่ไออุ่นบอกหรือเปล่า “แล้วมึงสนิทกับเขามากแค่ไหนวะ?” (ถ้ามึงถามเรื่องมันนะ กูว่ามันโคตรเรียบร้อยเลย อยู่มหาลัยก็เอาแต่เรียน) โอโซนเลิกคิ้วอย่างสงสัย จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง “เรียบร้อย?” (เออ เรียบร้อยจะตาย ไม่ค่อยคุยกับผู้ชายด้วยซ้ำ) “จริงเหรอวะ” “แล้วพรุ่งนี้มึงมีเรียนไหม?” (มีดิ ถามทำไม?) “เปล่า กูถามไปงั้น” โอโซนตอบสั้น ๆ ก่อนกดวางสาย เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ ดวงตาคมยังคงมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ดับไปแล้ว พรุ่งนี้เขาอยากลองดูสักครั้งว่า เด็กเรียนเรียบร้อยที่ไออุ่นพูดถึง กับผู้หญิงในสายเมื่อครู่ เป็นคนเดียวกันจริงหรือเปล่า

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more