CAN'T BE MOVE.
909 Words
CAN'T BE MOVE.
by. msziah11
"Hey may dumi ba ko sa mukha?." nagtatakang tanong nito nang makitang nakatitig ako sakanya.
Kasalukuyan kaming nasa restaurant kung san kame unang nagkakilala.
"Yeah." maikling sagot ko tsaka marahang pinunasan ang ketchup na nasa gilid nang labi nya.
"Pero maganda ka padin naman, love." nakangiting wika ko habang tinititigan ang mukha nya.
Dito kami unang nagkakilala ni Xyrie. Kaya dito din namin naiiisip na mag celebrate pag monthsarry or anniversary namin.
"Love." I murmured.
I simply smile as she turned her gaze on me.
Damn. I can't lose this girl.
She's more than my life.
"I love you." I added.
Bahagyang namula ang pisngi nya dahil dito.
"I love you too, Ryle." nakangiting wika nito.
Marahan ko namang pinisil ang ilong nya.
Months passed.
Nagbago ang pakikitungo nya sakin.
Yung dating masaya, naging malamig.
Marahan akong umupo sa tabi nya para tanungin sya tungkol dito.
"Ryle." she uttered bitterly.
"May problema ba love? May gusto kabang kainin? May gusto ka ba?." Alalang tanong ko sakanya.
"Yeah. Gusto ko nang space Ryle." seryoso pading sambit nito.
Bahagya akong lumayo sakanya Para bigyan sya nang espasyo.
"Ayan love. Kulang paba yan?" sabi ko tsaka bahagyang tumawa.
"No. Alam mo ang gusto kong sabihin Ryle. I need space. Gusto ko munang kilalanin yung sarili ko." wika nito.
"I don't know kung gusto pa kita Ryle. I don't even know kung mahal pa ba kita."
Bahagyang nanghina ang katawan ko dahil sa mga narinig ko.
"I need space. I'm breaking up with you." she added as she walks towards the door.
Ramdam ko ang luhang tumutulo sa mata ko habang pinagmamasdan syang papalayo sakin.
I smiled bitterly.
Hindi pwede to.
I can't lose the girl I really love.
Agad akong tumawag sa cellphone nya pero hindi ko na macontact.
Nakablock din ako da lahat nang social media acc nya.
I even call her parents pero hindi daw nila alam kung nasan si Xyrie.
Tuluyan na kong nawala sa wisyo hanggang sa di ko namalayan na naglalakad na ko sa kalye dala ang ilang gamit tsaka ang isang sleeping bag.
Yeah. This is the only way para bumalik sya.
Now I'm going back to the corner where I first saw her.
Matutilog sa sleeping bag. Hindi ako aalis.
I smiled bitterly.
I Got some words on cardboard and got her picture in my hand
Saying, "If you see this girl can you tell her where I am?"
Days
And weeks have passed.
Patuloy na tinitignan ako nang mga taong naglalakad.
"Ilang araw na yan jan ah?"
"di naman sya mukhang mahirap."
"baka napalayas?."
Napangiti nang mapait sa mga naririnig kong bulungan tungkol sakin.
May iba namang nagaabot nang pera, pero di nila ko naiintindihan.
I need my girl, not their money.
Patuloy akong naghihintay dito at umaasa na baka pag gising nya ako na ulit.
Thinking maybe she'll come back here to the place that we'd meet
"Kahit imposible, gagawin ko." I murmured.
I know it makes no sense but what else can I do?
How can I move on when I'm still in love with her?
Dahan dahan akong humiga tsaka tumingin sa langit kasabay nang pagtulo nang luha sa mga mata ko.
"I love you, Xyrie." I murmured.
Kasabay non ang pagbigat nang talukap nang mata ko tsaka unti unting nakatulog dala na din siguro nang pagod.
"Boy."
Nagising ako nang may marahang tumapik sa balikat ko.
"boy." pag uulit pa nito.
"Boy, hindi ka pwede mag stay dito." sambit nang isang police.
"Sir, there's someone I'm waiting for if it's a day, a month, a year." i uttered
Bakas ang pagaalala sa mukha nya.
"Im gotta stand my ground even if it rains or snows. So if she changes her mind this is the first place she will go." i added.
"Goodluck, man." sambit nito tsaka marahang tumapik sa braso ko bago tuluyang naglakad palayo.
Months passed.
Naging laman ako nang mga dyaryo at balita.
Tinawag na din nila kong "Man who can't be move."
"Hey sana balikan ka na nya." someone shouted.
Napangiti ako nang mapait.
Sana nga.
Para sakanya gagawin ko ang lahat. Kahit mahirap.
"Xyrie, please comeback." marahang bulong ko habang pinipigilan ang luhang kanina pa gusto kumawala.
"I miss you so bad--
Natigilan ako nang may yumakap mula sa likod ko.
"I miss you too. Sorry." she murmured.
Tuluyan akong naistatwa matapos marinig ang boses nya.
"Yes, one day I wake up and I found out that I'm missing you. Hinanap kita pero wala ka sainyo." paliwanag nito.
"Tas isang araw bigla kitang nakita sa balita so nagmadali agad akong puntahan ka. I'm sorry, ryle." she added.
Humiwalay sa sya mula sa pagkakayakap sakin tsaka pumunta sa harap ko at bahagyang lumuhod.
Gusto ko syang patayuin pero para kong na istatwa.
" Ayie. " sigawan nang mga tao sa paligid.
" Ryle, please marry me. " ani nito tsaka nilabas ang isang singsing.
Mas lumakas ang sigawan sa paligid.
"Oo naman xy, pero ako dapat ang mag popropose eh." mangiyak ngiyak pang sagot ko.
Sinuot nya sakin ang singsing tsaka ako mariing hinalikan.
"I love you, Ryle."
"I love you too."
Nagising ako sa isang malakas na busina nang truck na palapit sakin.
Bago pa ko nakaiwas ay tuluyan na kong nabangga nito.
Panandaliang nag flashback ang ilan sa mga ala ala ko bago tuluyang bumigat ang talukap nang mata ko.
And yes. Now, I'm the man who can't be move.
- Writer
