"Wala lang, I will miss you too. Buong araw na naman akong hindi lalabas ng bahay," aniya.
Lumambot ang mukha ko, "I'm sorry if you need to follow me. Hindi ko lang kaya na isipin na baka may makilala kang iba sa labas ng bahay na 'to," prangka kong sabi sa kaniya. Lumabi ako at nag- iwas ng tingin, "Kita mo? Nagkakilala kayong dalawa ni Ben tsk!" dagdag ko pang sagot.
Pero imbis na lungkot ang kaniyang ibaling sa 'kin ay ngumiti siya ng matamis na parang okay lang, "'Wag mo na ngang isipin ang sinabi ko. Wala lang 'yon, Anton. Palagi ko pa ring pipiliin na makasama ka kaysa mag- isa akong lumabas," paliwanag niya.
Nakahinga naman ako ng maluwag. Bago ako lumabas ng pintuan ng bahay at niyakap ko ng mahigpit ang kaniyang leeg. Humagikgik siya.
"Anton, iniipit mo lang ako, e!" sabi
