“ขออนุญาตค่ะ” เสียงของพยาบาลนำอาหารที่เหมาะสำหรับผู้ป่วยมาให้ จึงทำให้ฉันกับพี่ภีมเลิกต่อล้อต่อเถียงกัน “นี่เป็นอาหาร ส่วนนี้เป็นยาหลังอาหารนะคะ”
“ขอบคุณครับ” พี่ภีมตอบพยาบาลอย่างนอบน้อม
คุณพยาบาลเดินออกจากห้องไป ส่วนพี่ภีมก็พยายามใช้มืออีกข้าง ดึงถาดข้าวตรงหน้าเข้าใกล้เพื่อทานอาหารอย่างทุลักทุเล แค่ฉันเห็นฉันก็รู้สึกเหนื่อยแทนแล้ว จึงเดินลากเก้าอี้ไปนั่งใกล้ ๆ
“นีนช่วยป้อนดีกว่าค่ะ พี่ทานคนเดียวแบบนี้ทานไม่เสร็จสักทีแน่”
“อืม...” เขาตอบสั้น ๆ แต่ยอมปล่อยช้อนในมือเพื่อให้ฉันป้อนให้
“พี่ต้องกินเยอะ ๆ ค่ะ จะได้หายไว ๆ แขนจะได้สมาน”
“ช่วยเขี่ยแครอทออกไปหน่อยพี่ไม่กิน”
“เหอะ...ต้องกินค่ะ ผักมีประโยชน์”
“พี่ไม่ชอบ”
“ก็ต้องกิน อย่าทำตัวเป็นเด็กเลือกกินค่ะ อ้าปากเดี๋ยวนี้” ริมฝีปากเขายังคงเหยียดตรงไม่ยอมเปิดปาก จนฉันนึกได้ทีแกล้งเขาบ้าง จับปลายคางเขา ก่อนจะยัดช้อนที่มีแครอทและปลาเข้าไป
