ในขณะที่เขาไล่ตะเพิดฉันให้ออกไปไกล ๆ เพราะเขาอยากทานข้าวโดยที่ไม่มีฉันจ้อง ฉันก็ต้องยอมทำแต่โดยดี ฉันเลือกที่จะเดินไปรอบ ๆ มองมุมนั้น มองมุมนี้ แอบเปิดตู้เสื้อผ้าเขาในห้องนอน แต่แล้วก็โดนเขาบ่นหูยับบอกไม่ให้เข้าห้องนอนเขา ชิส์... ยิ่งฉันได้เดินสำรวจมันก็ทำให้ฉันถอนหายใจเป็นพันครั้งได้ละมั้ง
‘ดูไม่ได้จริง ๆ’ แต่ฉันก็ได้แต่พึมพำล่ะนะ เพราะขืนพูดออกมาคนที่หน้ามุ่ยอยู่แล้วคงได้มุ่ยยิ่งกว่าเดิม จึงเลือกเดินไปยังโซฟานั่งเล่นมือถือไปพลางส่งข้อความรายงานให้เพื่อนเบลเป็นระยะตามความเคยชิน แต่เมื่อมองเวลานี่มันก็หกโมงเย็นแล้วนี่นา
“พี่ภีม...จะอาบน้ำเลยไหมคะ เดี๋ยวนีนช่วย”
“จะมาช่วยบ้าอะไร พี่อาบเองได้น่า...”
“แต่คุณหมอบอกว่าเฝือกพี่โดนน้ำไม่ได้ไม่ใช่เหรอคะ”
“ก็ใช่ แต่พี่ระวังและอาบเองได้”
“พี่แน่ใจนะ”
“เออ...”
“ในเมื่อพี่พูดแบบนี้ งั้นนีนกลับก่อนแล้วกันนะคะ นีนเองก็อยากอาบน้ำจะแย่ อาบที่โรงพย
