“จะไปไหน”
“เข้าห้องนอนไงคะ” และเมื่อฉันเปิดประตูห้องนอนสำรองภายในห้องก็เต็มไปด้วยของมากมายแทบไม่มีที่เดินไปมา แม้แต่เตียงนอนเองก็ไม่ว่า “พี่ เมื่อตอนกลางวันไม่เห็นจะมีของพวกนี้เลยนี่นา”
“พวกไอ้แฟรงค์เอามาฝากน่ะ”
“แล้วจะให้ฉันนอนไหนคะ ห้องนอนสำรองก็ไม่ว่างแล้ว พี่จะให้คุณหนูสุดสวยอย่างฉันนอนโซฟาเหรอ ไม่เอานะคะ”
“ใช้ห้องนอนพี่เถอะ”
“ไม่เอาค่ะ ถึงนีนจะเรื่องมากเอาแต่ใจก็ไม่คิดจะแย่งที่นอนคนป่วยหรอกนะคะ นีนกลับคอนโดตัวเองดีกว่างั้น”
ฉันทำท่าจะเดินออกจากห้อง ทว่า...มือหนาก็ดึงรั้งฉันไว้
“จะไปไหน...”
“กลับคอนโดค่ะ”
“มันตีสามแล้วอันตราย”
“แต่มันนอนไม่ได้นี่คะ”
“นอนห้องพี่นั่นแหละ อย่าเรื่องมากดิ”
“ไม่ได้เรื่องมากค่ะ แต่จะไปแย่งพี่นอนได้ยังไงกัน พี่ไม่สบายอยู่นะ”
“ก็นอนมันด้วยกันเนี่ยแหละ พี่ไม่อยากให้คุณลุงเป็นห่วง...” เขาไม่พูดเปล่าลากฉันตามเข้าไปในห้องดื้อ ๆ ก่อนจะปิดประตูลง เอาจริ
